Strona:PL Buława Ernest - Krople czary.djvu/082

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Teraz ogniem ducha siły,
W dal o! w dal na twe mogiły,
Aż duch prawdy na świtanie,
Z swéj mogiły — zmartwychwstanie!
Wśród tęcz blasku — gromów trzasku,
Wstaje gwiazdy téj świtanie,
O! lud się niewcześnie smucił,
Że mu został cierń od róż,
Że mu od ust nie odwrócił,
Bóg kielicha w gromach burz!..
Ty królowo bożych światów!
Już przed Panem tam klęcząca,
Przebaczenia dla twych katów,
Wśród piorunów wołająca,
Jasna — boska — nad słońc słońca, —
Polsko! dziecię Zbawiciela!
Tyś piorunem kusiciela!
Tyś jest dziejów gołębicą!
Błyskawicą
Archanioła Gabryela!
Tyś źrenicą
Stworzyciela!...
1859.





Exoriare.[1]


Na jasnych wzgórzach méj duszy oczyma
Widziałem tłumy klęczących rycerzy,
Ze sztandarami, idei olbrzyma,
Którą Bóg Wielki miarą wieków mierzy!..
Lecz tłum ten jasny, boży i wybrany,
Był jako tęcza barw splecion akkordem,
Klęczał lud wielki, siermięgą odziany
I chrobry dzieci zastęp, z ojców kordem!..
Mieczami krzyże w powietrzu rzucili,
I klękli na wschód oczekując słońca,
Z za gór trysknęło — zorzą przyszłéj chwili

  1. Przypis własny Wikiźródeł Exoriare (łac.) — powstanie. Być może jest to nawiązanie do słów: „Exoriare aliquis nostris ex ossibus ultor…”, tj. „Powstanie kiedyś z naszych kości mściciel”, które wypowiada przed śmiercią królowa Dydona w IV księdze Eneidy Wergiliusza. Zdanie to znalazło się też na płycie nagrobnej kanclerza i hetmana wielkiego koronnego Stanisława Żółkiewskiego w krypcie kolegiaty w Żółkwi, w związku z jego przedśmiertną wolą, by w miejscu jego śmierci usypać kopiec zachęcający potomnych do przywrócenia Polsce jej ziem.