Całą zimę zatruwaliśmy życie generałowi.
Czuliśmy, że miał już tego stanowczo dosyć. Chciał wyrwać się gdziekolwiek z tego „przeklętego miasta“. Miał wyruszać na front.
Wiedzieliśmy, że oczekuje marszruty.
Pewnego ranka niespodzianie odezwał się telefon:
— Halo. Służę informacyami. Tak jest. Sztabowe. Świeżo nadeszły. Generał jedzie na front. Czy wie? Nie. Ma się rozumieć, że nie. Jeszcze nie wie. I nie ja mu to powiem. Dokąd? — W Kieleckie. Z rezerwami. Tak jest. Niezwłocznie. Bardzo mi miło. Halo. Dziękuję.
Zapanowała radość.
Więc generał pojedzie. I to na front, tak, że pewnie nie będzie mógł nic zabrać z sobą. Może w ten sposób ominie mię straszna perspektywa służenia owemu Miszce. Zostawi mię w domu.
Niestety! Płonna nadzieja.
Przyniesiono z piwnicy starą poczciwą skrzynię, przesłaną niegdyś państwu Niedźwiedzkim ze wsi z owocami. I w nią Griszka pod komendą generała zaczął pakować przeróżne zapasy. Znikały w niej jak zaczarowane pudełka konserw, tablice czekolady, wielka paka tytoniu i papierosów, butelki koniaku, torby z kawą i herbatą. Zmieścił się już cały sklep, a jeszcze nie była zapełniona.
Patrzałem, zawieszony między rozpaczą a nadzieją. Zabiorą mnie, czy zapomną.
Strona:PL Bronisława Ostrowska - Bohaterski miś.djvu/069
Ta strona została uwierzytelniona.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/30/PL_Bronis%C5%82awa_Ostrowska_-_Bohaterski_mi%C5%9B.djvu/page69-1024px-PL_Bronis%C5%82awa_Ostrowska_-_Bohaterski_mi%C5%9B.djvu.jpg)