Strona:PL-Józef Ignacy Kraszewski-Sztuka u Slowian.pdf/289

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


nie dające, wypukło lane na odwrótnéj stronie bóstw i sprzętów, tak są rozsypane, że ich porządku odgadnąć niepodobna; między niemi trafiają się głoski niezwyczajne choć runiczne; uznano je abecadłem tajemniczém, czarnoksięzkiém.
Alfabet główny, tém szczególniéj uderza, że bardzo podobny będąc do Skandynawskiego starego, różni się od niego jednak w kilku głoskach; ma tylko piętnaście, sześnaście run najstarszych, a niewidać w nim zupełnie późniejszych punktowanych. Runy, których w staro-normandskim brakło, są tu dorobione, dopożyczone ze źródła nie Skandynawskiego.
W ich liczbie jest C — CH, wyglądające z grecka, ᚷ   ᚼ   (V?).
Głoska D. także, któréj nie mają runy stare, wziętą się być zdaje z greckiego ᚹ ᚹ ᚹ lub germańskiego ᛞ ᚷ
Toż E, które od późniejszego runicznego † † zupełnie się różni, zbliża się prędzéj do Etruskiego (Ⅎ Ⅎ) Sztuka u Słowian-page 280-rune 13.png
Litera G. braknąca w 16. runach starych, podobna nieco do skandynawskiéj ᚶ ᚼ ᚶ 𐌞, — a nie przypomina germańskiego ᚷ, ) — (.; oba G. prilwitzkie i skandynawskie, schodzą się z fenickiém: Y, Y.  —
Głoska V. W. czasem trafia się formą niezwykłą: ‡ Ⅎ Y ᛠ
X. całkiem nie znano, aż w najpóźniéj dorabianych runach, tu znajdujemy je ᛰ ᛰ
Z. także właściwe jest tylko abecadłu słowiańskiemu i wyraża się przez ᛦ
W ogóle wzięty alfabet zbliża się więcéj do skandynawskiego, niż do germańskiego, ma cechy stare, pierwotne, ma i rzeczy sobie właściwe, a szczególniéj głoski wyżéj wyliczone. C. D. E. G. X. Z.