Strona:Obraz literatury powszechnej tom I.djvu/229

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została skorygowana.
    —   215   —

    Tak, jak o wschodzie świeci księżyc bladolicy.
    Rumieniec tylko zakwitł na twarzy dziewicy,
    Jak róża, co dwubarwną pierś z pączka wychyla:
    Więc rzekłbyś, że się wdzięcznie oczom twym przymila
    Z jej postaci obrazek w róże strojnej łąki...
    Mylnie w trzech Gracyj starzy wierzyli istnienie:
    Bo gdy ona z uśmiechem rzuci ci wejrzenie,
    Oko każde — ich setkę sieje blaski swemi.

    Na jej widok nietylko młodzi, ale nawet starsi zajmują się płomieniem miłości.

    Ty zaś, biedny Leandrze, widząc cud dziewoję,
    Nie chciałeś skrycie żądłem zatruć serce swoje;
    Lecz ognistemi strzały znienacka rażony,
    Żyć już nie chcesz na świecie bez pięknej Herony!
    Pod ócz jej blaskiem strzelił żar uczuć płomieniem,
    Serce — wrzało pod ognia niezwalczonem tchnieniem!
    Bo piękność cnej dziewicy, która zachwyt budzi,
    Ostrzej, niż wartka strzała, rani serca ludzi.
    Oko jej droga — oko srogie groty ciska,
    W serca młodzieńca ranie szukając siedliska.
    I jego więc zdjął podziw, śmiałość, wstyd i trwoga,
    Drży w sercu; wstyd mu, że popadł w moc wroga.
    Zdumiał na tyle cudów — lecz miłość wstyd płoszy!
    Śmiałość więc w duszy pieszcząc i śniąc o rozkoszy,
    Staje przed nią.

    Hero, rażona także grotem Erosa, nie może pozostać obojętną na jego miłosne zaklęcia; oznajmia mu przecież, żeby się nie spodziewał posiąść jej otwarcie za żonę.

    „Szumu fal pełna wieża, co się k’niebu wspina —
    To dom mój; ze mną mieszka służebna jedyna.
    Tam przed miastem, u brzegu, co nad fal pokładem
    Stromych się wznosi, morze jedno mi sąsiadem,
    Gdyż tak rodziców srogie kazały wyroki!
    Ni tam rówieśnic którą, ni ochocze skoki
    Młodzieży w tańcu ujrzysz, lecz czy noc, czy dnieje,
    Wciąż tylko świst burz morskich w uszach ci szaleje!“

    Rozkochany Leander proponuje jej małżeństwo tajemne.

    „Dziewczę! dla twej miłości mórz przebrnę otchłanie,
    Choćby ogniem kipiało, bez dna było morze,
    Nie drżę przed zgubnym wałem na wodnym przestworze,
    Ni też ryku się zlęknę fal, ziejących grzmotem!
    Zawsze nocą, przemokły, nurtów niesion lotem,
    Ja, mąż twój, Hellespontu przebrnę wirowisko,
    Bo nawprost twego miasta mój gród leży blizko —
    A nim Abydos. Ty zaś z swej wieży wysokiej
    Pochodnię tylko wznieś mi wśród nocnej pomroki,