Strona:Obraz literatury powszechnej tom I.djvu/165

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.
    —   151   —

    Bywaj mi zdrowe miasto raz jeszcze,
    Młodzieńce, ojce i dziady,
    Dzieci, niewiasty i bogi wieszcze,
    Gród zajmujący Pallady.
    Dopóki dochowasz mi cześci,
    Nie bój się, nie bój boleści,
    Nie bój nieszczęścia, ni zdrady.

    (Józef Szujski).

    XVI. Sofokles.
    A) Edyp król.
    W Tebach rozpostarła się zaraza. Lud modli się do bogów o odwrócenie klęski. Król, który posłał brata żony, Kreona, do Delf po wyrocznię o sposób przebłagania bogów, wychodzi na scenę i mówi do chóru Tebańczyków:

    O biedne dzieci! wiem ja, co się dzieje,
    Wiem, co was do mnie tu po prośbie wiedzie!
    Cierpicie wszyscy, lecz w tej wspólnej biedzie
    Nikt z was odemnie srożej nie boleje.
    Każdy z was bowiem w dzisiejszej potrzebie
    Na własną jeno niedolę narzeka;
    Ale ja cierpię nietylko za siebie,
    Lecz za każdego w mem państwie człowieka.
    Więc żałość wasza bynajmniej nie we śnie
    Pogrążonego mnie tu zaskoczyła.
    O! nie; ja-m jęczał długo i boleśnie
    I myślą przebiegł dróg gatunków siła...
    Jedna mi tylko została nadzieja:
    Więc wraz wysłałem do świątyni Feba
    Brata mej żony, syna Menojkeja,
    Kreona, aby spytał, co potrzeba
    Działać na dobie, jakie czynić śluby,
    Iżby ojczyznę ratować od zguby.
    Gdy zaś dni liczę jego oddalenia,
    Ciężki niepokój w duszy mej się jawi;
    Nie takie-ć długie moje polecenia;
    Cóż on więc robi, przecz tak długo bawi?
    Ale zaprawdę, powróci raz przecie!
    Więc słowa boże gdy zważę, w umyśle,
    To byłbym człekiem najgorszym na świecie,
    Gdybym się do nich nie stosował ściśle.

    Przybywa Kreon i donosi, że według wyroczni Teby powinny się oczyścić od krwi przelanej, powinny ukarać lub wygnać zabójcę poprzedniego króla, Laja. Edyp czyni wszystko, co może, ażeby dojść, kto był tym zabójcą, i z góry straszny nań wygłasza wyrok: