Strona:Nazwy ulic w Poznaniu.djvu/031

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


tylko po niemiecku „Zittergasse”. Nazwa wywodzi się prawdopodobnie od godła domu, karczmy lub t. p. (Kronthal tłumaczy, że ulica zawdzięcza swą nazwę gromadom gołębi przy Farze; wersję tę uważam za mniej prawdopodobną, choć możliwą). Nazwa aprobowana oficjalnie w brzmieniu polskiem 16. 6. 19.
62. Góra Przemysława. (Stare Miasto, centrum. Od ul. Franciszkańskiej do ul. Zamkowej). Nazwa tak ulicy jak wzgórza zamkowego. W czasach średniowiecznych zwana „Górą“ albo „Górą Zamkową“. W zamku rezydowali do r. 1296 książęta Piastowscy. Potem zamek był siedzibą starosty generalnego Wielkopolski i sądu grodzkiego. Za czasów Prus Południowych obrócono go od r. 1803 na mieszkanie prezesa rejencji, w latach 1815—80 mieścił się w nim „wyższy sąd apelacyjny”, od r. 1884 archiwum państwowe.
Za czasów niemieckich wzgórze zwało się „Górą Zamkową” (Schlossberg). Nową nazwę polską wprowadzono 16. 6. 1919.

*) Przemyśl II czyli Przemysław Pogrobowiec, książę wielkopolski, zjednoczył pod swem berłem Wielkopolskę i Pomorze i wśród ogólnego rozprężenia dzielnicowego Polski koronował się na króla polskiego w r. 1295, torując drogę do zjednoczenia całej Polski i manifestując przed światem prawa i siłę narodu polskiego. Z poduszczenia margrabiego brandenburskiego zamordowany został w r. 1296 w Rogoźnie. Jedna z silnych postaci historji polskiej. Mieszkał na zamku swego imienia. Mniej znany, ale szczególnie zasłużony o Poznań, który fundował, jest książę Przemyśl I, poprzednik Przemyśla II.

63. Ul. Górczyńska. (Górczyn, ulica centralna. Od ul. Łazarskiej do ulicy Palacza). Ulica wcielona do miasta w r. 1900. Nazwa stosowana od tegoż roku (Gurtschinerstr.). W brzmieniu polskiem ustalona 16. 6. 1919. W nazwie ulicy zachowuje się pamięć o dawnej wsi a obecnej dzielnicy, Górczynie.
64. Górki. (Górczyn. Od ul. Łazarskiej do przedłużenia Onufrego Kopczyńskiego, niewykończona). Ulica przejęta w r. 1900 z Górczynem. Za czasów niemieckich zwana „Kesselstrasse”. Za czasów polskich nazwana „Górkami”. Nazwa charakterystyczna.
65. Górna Wilda. (Wilda, ulica centralna. Od ul. Półwiejskiej do granicy Dębca). Przy lokacji w r. 1253 Poznań otrzymał między innemi wsiami „oboje Wierzbięcic”. Zamiast Wierzbięcic przyjęła się potem — od dzierżawców, znanej rodziny mieszczańskiej, Wildów — nazwa „Wilda”. Długi czas administrowano obie wsie wspólnie, utrzymała się jednakże odrębność tak, że w wieku 19. istniały wsie Górna Wilda i Dolna Wilda, złączone dopiero w samym końcu wieku. W r. 1900 inkorporowano Wildę, a z nią ulicę zwaną wówczas „ul. Następcy Tronu” (Kronprinzenstr.). Od 29. 8. 19 nosi nazwę „Górna Wilda”. Najludniejsza ulica poznańska, zachowuje nazwę dawnej osady.