dzenie, zdanie, dowodzenie = wykazać jego bezzasadność; z. ś., być zburzonym; wzburzyć ś., rozwalić ś., pójść w ruinę; zbuntować ś.; o napojach wyskokowych: sfermentować.
Zbutelkować, Zbutlować, ściągnąć płyn z beczki do butelek.
Zbutwiały, który zbutwiał, zgnił.
Zbutwieć, zepsuć ś., zgnić, spróchnieć.
Zbutwień, owad skrzydlaty, dwuskrzydły, komorowaty.
Zbuzować, stukać porządnie, złajać, wyłajać; wybić, wygrzmocić, wytuzować.
Zbyć — p. nied. Zbywać.
Zbydlęcieć, stać ś. bydlęciem; nabrać obyczajów bydlęcia; zordynarnieć, zgłupieć.
Zbyt, przysł., nazbyt, zbytecznie, nad miarę, nad potrzebę, zanadto, nadto, za wiele, za bardzo.
Zbyt, sprzedaż towaru, możność sprzedania towaru; ilość towaru, żądanego przez nabywców i sprzedawanego, popyt na towar.
Zbytecznie, Zbytnio, przysł., więcej niż trzeba, nad potrzebę, nad miarę, zanadto, za wiele, za bardzo.
Zbytecznik, Zbytnik, człowiek oddany zbytkowi, żyjący w zbytkach; figlarz, psotnik.
Zbyteczność, Zbytność, Zbytniość, właściwość tego, co jest zbyteczne.
Zbyteczny, Zbytny, Zbytni, będący nad miarę, nad potrzebę, zbywający, pozostały, niepotrzebny; wychodzący z miary, nadmierny, bezmierny, przesadny.
Zbytek, ilość zbywająca, niepotrzebna, nad miarę będąca, nadmiar, reszta, pozostałość czego po użyciu potrzebnej ilości; to, co wychodzi z miary, co jest przesadne, przesada; wielka obfitość; brak umiarkowania w czym, nadmierne używanie czego, przesadzanie miary, życie nad stan; przepych, rozrzutność; z. a. w lm. z-i, nadmierne i nieporządne wydatki; swawola, figiel, psota.
Zbytkować w czym, popełniać zbytki, przebierać miarę, przesadzać, nadużywać czego; wydawać na co nadmiernie, rozrzucać pieniądze bezpożytecznie; być w obfitości, obfitować; z. nad kim, wydziwiać, dokazywać, pastwić ś., znęcać ś.
Zbytkowny, nieumiarkowany, będący ponad potrzebę, pełen zbytku, bogaty, wystawny, okazały; marnotrawny, hulaszczy, pyszny.
Zbytkowy, dotyczący zbytku, nacechowany zbytkiem, zbytkowny.
Zbytni — p. Zbyteczny; p. Zbytny.
Zbytnica, Zbytniczka, forma ż. od Zbytnik.
Zbytnie p. Zbytecznie.
Zbytnik p. Zbytecznik; figlarz, psotnik.
Zbytny, Zbytni, oddany zbytkom, pędzący życie w zbytkach; rozpustny, wszeteczny, hulaszczy; swawolny, figlarny, psotny.
Zbywać, dok. Zbyć; pozbywać ś. czego, uwalniać ś. od czegoś przykrego; utracać, tracić, gubić co; odsyłać, odprawiać kogo z byle czym, nie zaspokoiwszy jego prośby, jego życzenia, byle ś. go pozbyć; sprzedawać co za byle jaką cenę, za liche pieniądze; robić co byle jak, niestarannie, byle ś. pozbyć; z. kogo żartami, śmiechem: żartować, śmiać ś. z kogo dla pozbycia ś. go, dla wykręcenia ś. od niego; nieos., zbywa na czym = nie staje, braknie, brak czego, nie dostaje, brakuje; zbywa czego = jest nadto, nad miarę, nad potrzebę.
Zbzikować, dostać bzika, zwarjować.
Zbzikowany, który zbzikował, pomieszany na umyśle.
Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 3.djvu/583
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_3.djvu/page583-1024px-M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_3.djvu.jpg)