Zamieciny (-in), to, co zamieciono; zamiecione śmieci.
Zamieć, zadymka, zawierucha śnieżna; zaspa, wydma.
Zamiejscowy, nie miejscowy, nie w danym miejscu przemieszkujący, nie z tego miejsca pochodzący, zamiejski; obcy.
Zamiejski, położony za miastem, mieszkający poza miastem, odbywający ś. za miastem.
Zamieniacz, człowiek, który co zamienia na co.
Zamieniać, dok. Zamienić co na co; brać lub dawać jedną rzecz za drugą, mieniać, wymieniać; z. ś., zmieniać ś., przeobrażać ś., z. ś. z kim na co, mieniać jedną rzecz na drugą.
Zamiennia, w gram., w wyrazie zastąpienie jednego dźwięku drugim; w stylistyce: zastąpienie jednego pojęcia drugim na podstawie związku logicznego między niemi, metonimja.
Zamiennie, przyślą drogą zamiany, przez zamianę.
Zamienność, własność podlegania zamianie, możność zamiany.
Zamienny, dotyczący zamiany; polegający na zamianie: handel z.
Zamierać, dok. Zamrzeć; być blizkim śmierci, umierać; przen., być blizkim zaniku, słabnąć, niknąć, zanikać.
Zamierzać, dok. Zamierzyć; miarą zakreślać, wyznaczać, wytykać granice; zakładać co sobie, zamyślać, jako cel, mieć zamiar; z. ś. na kogo, podnosić rękę, by go uderzyć, godzić na niego, na jego życie, czynić zamach.
Zamierzch, mrok, zamierzch; z. w oczach = choroba oczu, gdy ś. komu ćmi w oczach.
Zamierzchły, który zamierzchł; bardzo dawny; starożytny, starodawny, odwieczny.
Zamierzchnąć, zacząć ś. zmierzchać, zamroczyć ś., zaćmić ś., być zaskoczonym gdzie nocą, zmierzchem; przen., pójść w niepamięć.
Zamierzenie, zamiar, cel.
Zamierznąć (Zamier-znąć), stać ś. obmierzłym komu, obrzydnąć.
Zamierzony, którego zamierzono, z zamiarem powziętym; założony, jako cel.
Zamierzwić, zawalać mierzwą, zasilić mierzwą.
Zamierzyć — p. nied. Zamierzać.
Zamiesić, zaczynić mąkę z wodą na ciasto.
Zamieszać, mieszając poruszyć; zamącić, skłócić; przen., sprawić zamieszanie, nieład, wzbudzić niepokój, podburzyć; wplątać, wciągnąć, wmieszać; z. ś., być zamieszanym, zakłóconym, zamąconym; z. ś. do czego, wmieszać ś., wplątać ś. w co.
Zamieszale, przysł., nierządnie, nieporządnie, burzliwie, bezładnie.
Zamieszały, zamieszany, zakłócony, zamącony.
Zamieszanie — p. Zamieszać; zamieszka, niepokój, rozruch, bunt.
Zamieszczać, dok. Zamieścić; dawać komu gdzie pewne miejsce, lokować, umieszczać; z. co w pismach = drukować w nich.
Zamieszka, zamieszanie, zaburzenie, wrzenie, zamęt, bunt, rewolucja; nieporządek, burda, kłótnia; zaplątanie, zagmatwanie.
Zamieszkać — p. nied. Zamieszkiwać.
Zamieszkały, Zamieszkany, w którym ktoś mieszka, mający mieszkańców; mieszkający.
Zamieszkanie, miejsce mieszkania; mieszkanie w jakim miejscu; stały pobyt.
Zamieszkaniec, mieszkaniec jakiegoś miejsca.
Zamieszkany — p. Zamieszkały.
Zamieszkiwać, dok. Zamieszkać; mieszkać gdzie, zajmować co na mieszkanie; obierać sobie gdzie mieszkanie, przemieszkiwać.
Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 3.djvu/510
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_3.djvu/page510-1024px-M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_3.djvu.jpg)