Wytyczny (-ego), w dawnym wojsku polskim żołnierz, postawiony przed kolumną, aby ta mogła kierować ś. w marszu, miał zwykle u karabina znaczek kolorowy.
Wytyk — p. Wytycz.
Wytykać, dok. Wytknąć; wysuwać, wystawiać, wysadzać skąd, na zewnątrz czego, czynić, aby co sterczało; wysyłać kogo naprzód, narażając go na niebezpieczeństwo; wytrącać, wybijać, sprawiać, że wyskoczy z miejsca; pokazywać palcem, jawnie okazywać: w. palcem = wskazywać z szyderstwem, z urąganiem, z wyrzutem, z naganą; ukazując, wydzielać, wyznaczać, wybierać, wyłączać: w. dziesięcinę; tykami oznaczać granice czego, oznaczać za pomocą kołków, wbitych w ziemię; wyjmować coś wetkniętego, odtykać; w. komu, wady, błędy = wskazywać z naganą; w. komu drogę= w skazywać, jak ma postępować; w. ś., być wytykanym; wysuwać ś., wystawać, wysterkać skąd; w. ś., pokazywać siebie nawzajem palcami; wykazywać wzajemnie sobie swoje błędy, usterki, wady i t. p.
Wytykać, dok. Wytkać; wyrabiać, wytwarzać na warsztacie tkackim, wyobrażać jakieś wzory na tkaninie za pomocą roboty tkackiej; wypotrzebowywać, zużywać na tkanie; w. czym, wypychać, napychać.
Wytynkować, ściany pokryć tynkiem; w. twarz = pokryć ją bielidłem, różem.
Wyuczać, dok. Wyuczyć; nauczać czego, rozwijać zdolność do czego, ćwiczyć w czym; w. ś., być wyuczanym, uczyć ś. czego, przywykać do czego, wdrażać ś. w co.
Wyuczyć — p. nied. Wyuczać.
Wyuzdać, wyzwolić z uzdy; przen., rozpuścić, rozpasać; w. ś., przen., puścić ś. na co, pozwolić sobie na co; rozpasać ś., rozpuścić ś. bez umiarkowania.
Wyuzdanie, wyzwolenie z uzdy; rozpasanie, rozpusta; przysł., rozpustnie, swawolnie, niepohamowanie.
Wyuzdany, z uzdy wyzwolony; rozpuszczony, rozpasany, rozpustny; dochodzący do ostateczności w złym, zuchwały, niepohamowany.
Wywabiać, dok. Wywabić; wabiąc, wywoływać, wyciągać, skłaniać do wyjścia skąd; wyprowadzać, wabiąc; w. plamę = usuwać ją, wyciągając, rozkładając chemicznie to, co plamiło.
Wywabić — p. nied. Wywabiać.
Wywadzać — p. Wywodzić i Wywieść.
Wywodzić co na kim, uzyskać, wymóc wadzeniem ś., kłótnią; w. ś., wykłócić ś. z kim aż do zmęczenia.
Wywaga, wyważanie; coś wyważonego.
Wywalać, dok. Wywalić; wyrzucać, wytaczać na zewnątrz czego; waląc, obalając, przewracając, wydostawać, wydobywać, wyruszać z miejsca; wytykać, wystawiać, wypinać: w. język, brzuch; w. oczy = wytrzeszczać; w. ś., waląc ś., wypadać skąd; hurmem, gromadą wybiegać, wychodzić skąd.
Wywalczać, dok. Wywalczyć; otrzymywać, osiągać co przez walkę, zdobywać.
Wywalić — p. nied. Wywalać.
Wywaliny (-in), złomy wywalone.
Wywałaszyć, uczynić wałachem, wytrzebić, wykastrować.
Wywałęsać się, nawałęsać ś. do syta.
Wywałkować, wyrównać za pomocą wałka, wygładzić; wybić, obić porządnie.
Wywaporować, wypuścić wyziewy, parę; wyparować, ulotnić ś.
Wywar, wywarzanie, wygotowywanie czego; to, co ś. wywa-
Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 3.djvu/436
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_3.djvu/page436-1024px-M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_3.djvu.jpg)