Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 3.djvu/274

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Wiolonczelista, wł., muzyk, grający na wiolonczeli.

Wionąćp. Wiać.

Wiorsta, ros., rosyjska miara długości = 1064•5 metrom.

Wiorstowy, ros., mający wiorstę długości; oznaczający wiorstę: słup w.

Wiorzysko, ogromny wiór; zbior., kupa wiórów.

Wioseczka, zdr. od Wioska.

Wiosełko, zdr. od Wiosło.

Wiosenka, zdr. od Wiosna.

Wiosenny, Wiośniany, odnoszący się do wiosny, należący do wiosny, zdarzający ś., obchodzony na wiosnę, właściwy wiośnie; w-e porównanie dnia z nocą = dzień 21 marca, kiedy dzień równa ś. nocy i mają po 12 godzin.

Wioska, zdr. od Wieś.

Wioskowy, dotyczący wioski, właściwy wiosce, wiejski.

Wiosło, długi przyrząd drewniany do popychania i kierowania małych statków wodnych, czółen, tratew na wodzie, w kształcie wązkiej, długiej łopatki na długiej rękojeści (fig.); noga gęsi, kaczki i innych ptaków pokrewnych im.

Wiosłolotny, Wiosłoruszny, wiosłonogi.

Wiosłonogi, mający nogi podobne do wiosła, t. j. opatrzone płetwami, płetwonogi.

Wiosłostopny, mający nogi środkowe w kształcie wiosła, np. skorupiaki.

Wiosłować, robić wiosłem lub wiosłami dla popychania statku i kierowania nim; o ptakach wodnych: pływać; w. skrzydłami = machać.

Wiosłowaty, mający kształt wiosła.

Wiosłowąż, gad jadowity z podrzędu wężów równołuskich.

Wiosłowiec, skorupiak krytodychawkowy, krótkoogoniasty, wiosłonogi.

Wiosłowy, odnoszący ś. do wiosła, należący do wiosła; popychany za pomocą wioseł.

Wiosna, pora roku, zaczynająca ś. od wiosennego porównania dnia z nocą, aż do letniego przesilenia dnia 21 czerwca; przen., w. życia = młodość.

Wiosnować, przepędzać gdzie wiosnę; być w wiośnie życia, rozwijać ś. bujnie, kwitnąć; przechowywać przez wiosnę; w. ś., odradzać ś. na wiosnę, odnawiać ś., odmładzać ś.

Wiosnówka, roślina z rodziny kryżowatych (fig.).

Wioszczyna, mała wioska, uboga wioska.

Wioślarka, forma żeńska od Wioślarz.

Wioślarski, właściwy wioślarzowi, należący do wioślarza; towarzystwo w-ie = oddające ś. sportowi wioślarstwa.

Wioślarstwo, zajęcie wioślarza, sport wioślarski; zbior., wioślarze.

Wioślarz, człowiek, robiący wiosłem; mężczyzna, uprawiający sport wioślarski.

Wiośnianka, pieśń, śpiewana na uroczystości wiosennego porównania dnia z nocą u dawnych pogańskich Słowian; niewielki utwór poetycki, liryczny, o nastroju sielskim; wiązanka z pierwszych kwiatów wiosennych.

Wiośniano, przysł., jak na wiosnę, wiosennie; przen., radośnie.

Wiośniany, wiosenny.

Wiotchość, stan przedmiotu, nadniszczonego wskutek długiegoleżenia, użycia, nadgnicia, zszarzania i t. p.; kruchość.

Wiotchy, nadniszczony wskutek długiego używania, wytarty, zużyty; słaby, wątły, kruchy.

Wiotesz, Wioteszka, łachman,