Wdzięczeć, stawać ś. wdzięcznym, miłym, pociągającym, nabierać wdzięku.
Wdzięczen — p. Wdzięczny.
Wdzięcznie, przysł., uczuciem wdzięczności za doznane dobrodziejstwa, wyświadczone usługi; z wdziękiem, mile, ujmująco, przyjemnie, sympatycznie; łaskawie, z zadowoleniem.
Wdzięczniuchny, Wdzięczniutki, Wdzięczniusi, nader miły, ujmujący, bardzo przyjemny, pełen wdzięku.
Wdzięcznogłosy, mający miły, wdzięczny głos.
Wdzięcznomówny, mający miły sposób mówienia.
Wdzięcznomruczny, mile, słodko szemrzący.
Wdzięcznopamiętny, z wdzięczności pamiętający o doznanych dobrodziejstwach.
Wdzięcznopłynny, mile płynny, pięknie brzmiący: wiersz w.
Wdzięcznorymny, mające wdzięczne, harmonijne rymy.
Wdzięczność, szlachetne uczucie, jakie ma odbierający dobrodziejstwa a. usługi dla tego, kto mu je wyświadcza, oraz gotowość do wzajemności, wywdzięczenia ś.; przyjemność, słodycz, wdzięk, czar, urok zniewalający.
Wdzięcznośpiewny, mile śpiewający.
Wdzięcznowonny, mający woń miłą.
Wdzięcznusia, miła, przyjemna, ładna kobieta.
Wdzięczny, pamiętający doznane dobrodziejstwo a. przysługę, przejęty uczuciem wdzięczności, gotowy do usług wzajemnych; miły, sympatyczny, ujmujący, pociągający.
Wdzięczyć, czynić wdzięcznym, przyjemnym, miłym; ozdabiać, umilać; w. ś., przymilać ś., łasić ś., wdzięcznie ś. uśmiechać, robić słodkie miny do kogo; w-y ś., jak pies do bata = przymila ś. z poniżeniem godności własnej.
Wdzięk, przymiot pociągający, czar, urok, ujmująca powierzchowność; dołek, pieprzyk na twarzy u kobiety.
Wdzięka, zaszczyt, chluba, ozdoba; osoba, przynosząca chlubę swej rodzinie, krajowi i t. p.; w lm. w-i, boginie Gracji, Charyty.
Wdziękla, roślina — p. Gloksinia.
Wdziękosława, roślina pysznokwiat.
We, przyim. zam. w, przed wyrazami zaczynającemi ś. od zbiegu spółgłosek, np. we mnie, we dnie, we dworze i t. p.
Weba, nm., najcieńsze płótno lniane.
Webowy, zrobiony, szyty z weby.
Webrnąć, brodząc idąc w bród, wejść w wodę, zagłębić ś. wejść mimowoli w jaką biedę, w jaki nieprzyjemny interes.
Wecować, nm., ostrzyć.
Weda, hind., święte księgi Indusów, najdawniejsze zabytki piśmiennicze staroindyjskie (język — t. zw. sanskryt wedaiczny) obejmujące pieśni, hymny i modlitwy.
Wedeta — p. Wideta.
Wedle, przyim., przy, obok, tuż niedaleko od czego; odpowiednio do czego, stosownie do czego, w miarę, względnie do czego, według; żyć w. Boga = stosownie do rozkazów Boga; pobożnie; nie w. myśli = nie po myśli, niepomyślnie; w. stawu grobla = należy żyć wedle swego stanu, według możności; co myślisz w. tego? = o tym; cienko, krucho w. niego = źle z nim, jest blizki ruiny majątkowej, jest bardzo chory; w. tego, co i owszem = mówi ś. o rzeczy przyjemnej, a znanej, nie potrzebującej bliższego wyjaśnienia.
Wedrzeć ś. — p. nied. Wdzierać ś.
Wedżwud, ang., słynne i cenne,
Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 3.djvu/228
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_3.djvu/page228-1024px-M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_3.djvu.jpg)