Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 3.djvu/102

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Trędowaty, zarażony trądem, chory na trąd; mający wyrzuty czerwone na twarzy.

Trędownik, roślina trwała, zielna, z rodziny trędownikowatych, rosnąca u rowów, na brzegach rzek i w miejscach wilgotnych (fig.).

Trędownikowate, rodzina roślin dwuliściennych zrosłopłatkowych.

Trędownikowe, rząd roślin zrosłopłatkowych.

Trętwap. Drętwik.

Trętwica, nieczułość nerwów na bodźce zewnętrzne.

Trętwićp. Drętwić.

Trętwiećp. Drętwieć.

Trętwy, zdrętwiały.

Tręzelka, zdr. od Tręzla.

Tręzla, Trędzla, nm., uzda, uzdeczka na konia.

Tręzlowe, Trędzlowe, nm., datek płacony przez nabywcę konia służbie stajennej, pod której opieką koń był dotąd.

Tria-p. także Trja- i Tryja.

Triaż, fr. (triage), sortowanie, oddzielanie lepszych jednostek, lepszych towarów od gorszych.

Tribus, łć., plemię, szczep; każde z trzech pokoleń, na które w starożytności dzielił się lud rzymski; gmina.

Tricennium, łć., przeciąg 30-letni czasu, trzydziestolecie.

Trichoma, gr., owłosienie, kołtun (choroba).

Trichroizm, gr., trój barwność.

Triennium, łć., trzylecie, przeciąg czasu trzyletni,

Trierap. Tryjera.

Trifilin, łć., metal bardzo rzadki, złożony z kwasu fosforowego, tlenku żelaza, tlenku manganu, potasu i sodu.

Triga, łć., trójzaprząg.

Trikolon, gr., wiersz o 3-ch różnych rodzajach wierszowania.

Trio, Tercet, wł., utwór muzyczny na trzy głosy lub trzy instrumenty; część trzecia utworu muzycznego do tańca.

Triola, wł., w muz., figura z 3 nut, zastępujących dwie.

Trional, gr., w chem., jeden z metanów, używany w medycynie, jako środek nasenny.

Trjangulacja, łć., mierzenie płaszczyzny za pomocą podziału jej na trójkąty, trójkątowanie.

Trjanguł, gr., trójkąt, instrument muzyczny w kształcie stalowego trójkąta (fig.); trzy świece święcone, jednej wielkości i kształtu, oznaczające Trójcę świętą.

Trjarchja, gr., panowanie 3-ch naraz.

Trjoletp. Tryjolet.

Troakarp. Trokar.

Trocha, Trochę, Troszka, Troszkę, przysł., mała ilość rzeczy, niewiele, cokolwiek, nieco, mało; po t-u, potrosze = w niewielkiej ilości, w niewielkiej mierze, nie całkiem, nie wszystko, kawałkami, odrobinami; o t-ę = o mały włos, bez mała, o kęs, prawie że; ani t. = nic, wcale nie.

Trochej, gr., stopa wierszowa, składająca ś. z pierwszej sylaby długiej i drugiej krótkiej, chorej.

Trochometr, gr., biegomierz, przyrząd do oznaczania szybkości biegu okrętu.

Trociczka, ostrosłupek z masy wonnej do kadzenia.

Trociniarka, motyl nocny z podrzędu prządkówek, z rodziny tejże nazwy (fig.).

Trociny (-in), drobne cząstki drzewa, odpadające przy jego piłowaniu a. tarciu.

Troczek, sznur, rzemyk, łyko.