Szulerować, nm., grać, ogrywać się w karty.
Szulerski, nm., odnoszący się do szulera, właściwy szulerowi.
Szulerstwo, nm., namiętność do gry hazardownej.
Szum, głośny szmer, hałas jednostajny; odgłos z powodu wiania wiatru; zawrót głowy wskutek nadmiaru trunków; s. w uszach = szmer, powstający przy niektórych chorobach, po użyciu pewnych lekarstw, np. chininy i t. p.; kruchy bursztyn w małym, płaskim kawałku.
Szumek, piana na trunkach, mus; rodzaj grzybka z rodziny purchatkowatych.
Szumieć, szum wydawać, wiać z odgłosem, huczeć, szemrzeć, szeleścić, hałasować jednostajnie; żyć szumnie, hulać, birbantować, prowadzić życie rozrzutne; musować, wydzielać z siebie bąbelki gazu, zwłaszcza dwutlenku węgla; s-i mi w głowie, w uszach = odczuwam szum.
Szumiłeb, Szumimózg, warchoł, wartogłów.
Szumisty, pełen szumu, szumny.
Szumka, ukr., wesoła, skoczna piosenka.
Szumnie, Szumno, przysł., ze szmerem, z szumem, z hałasem; przen., dumnie, pysznie, z przepychem, z komfortem; rozrzutnie, hulaszczo.
Szumnodumny, zarozumiały, nadęty, pyszny.
Szumnogałęźny, mający szumiące gałęzie.
Szumnolotny, przelatujący z szumem.
Szumność, szumienie; życie szumne, wytworne, hulaszcze, rozrzutność; nadętość, pycha; s. stylu = górnolotność, bombastyczność.
Szumny, wydający szum, szumiący, szemrzący, głośny, wspaniały, wystawny, okazały; nadęty, pyszny; rozrzutny, hulaszczy; s. styl = nadęty, bombastyczny, górnolotny.
Szumować, oczyszczać z szumowin; zbierać ziarna, pianę, zgręzy pływające po powierzchni wody; musować, wydzielać z siebie gaz w postaci bąbelków.
Szumowaty, mający na sobie nieco szumu, pienisty, pieniący ś.
Szumowiny (-in), piana, pływająca po powierzchni płynu; s. na rosole = ścięte białko w postaci kłaczków; to, co jest najgorszego: s. społeczne, s. społeczeństwa = wyrzutki, hultaje, łotry, rabusie.
Szumowisko, piana brzydka, nieczysta.
Szumówka, wódka, otrzymana przez drugą destylację.
Szupas, nm., administracyjne wysłanie kogo do miejsca urodzenia pod nadzorem, wysłanie etapem, ciupas.
Szupin — p. Różanecznik.
Szupina, łupinka, skórka.
Szur, na Polesiu: czwarta część sążnia sześciennego.
Szurać, posuwać, przesuwać coś ciężkiego z głuchym hałasem, szelestem; s. ś., poruszać ś. ciężko z głuchym hałasem, iść, wlec ś., powłócząc nogami.
Szurek, nm., nicpoń, szubrawiec, szelma; gatunek ziemi piaszczystej, gruboziarnistej, nieurodzajnej.
Szurgać, Szurgotać — p. Szurać.
Szurgot, chrobot, szmer, hałas głuchy, pochodzący od poruszania ciężkich przedmiotów; osoba bez wychowania, niechlujna pod względem fizycznym a. moralnym, flądra; osoba a. rzecz godna pogardy, to, czym pomiatają.
Szurgotać — p. Szurać.
Szurować — p. Szorować.
Szurpa, ptak domowy o nastrzępionym pierzu.
