Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/892

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Szpuntowy, nm., odnoszący ś. do szpuntu.

Szpuntpal, nm., pal drewniany, mający u jednego węższego boku fugę (rowek), a u przeciwległego kant wystający, tak że kant jednego pala wchodzi w fugę drugiego.

Szpurmas, nm., szerokość toru kolejowego; odległość dwu szyn kolejowych, stanowiących jedną parę.

Szpyrkap. Szperka.

Szr- p. także Schr- i Śr-.

Szrafirować, wł., cieniować kreskami, zwłaszcza w sztycharstwie; na mapach gieograficznych odznaczać góry i morza kreskami; w heraldyce: oznaczać kolory kropkami lub kreskami.

Szrama, nm., blizna, kresa z cięcia lub z rany, głównie na twarzy.

Szramować, nm., robić na kim, na czym szramy, kaleczyć.

Szramowaty, nm., pełen szram, kresowaty.

Szranki, nm., miejsce ogrodzone, przeznaczone na igrzyska, gonitwy, potyczkę; arena; bitwa, pojedynek w szrankach; przen., granice, pole działania; wchodzić z kim w s. = wchodzić w zapasy, współzawodniczyć; wstępować w s. = zaczynać pracę w jakim zawodzie, zacząć działać.

Szrankować, ogradzać szrankami.

Szrankowy, nm., odnoszący się do szranków.

Szrapnel, ang., pocisk działowy, napełniony kulkami, żelastwem ostrym, pękający lub zapalający (fig.).

Szraubcyjer, nm., narzędzie do wkręcania i wykręcania śrub, klucz śrubowy, wkrętak (fig.).

Szrenc, nm., cienka tektura do pakowania, zrobiona z grubych nieblichowanych gałganów.

Szreżogap. Srzeżoga.

Szron, ścięta w lód rosa albo mgła, osadzająca się na różnych przedmiotach; przen., siwe włosy, siwizna.

Szroniak, motyl miernikowiec z rodziny rośliniaków.

Szrotowaćp. Śrótować.

Szruba, nm.p. Śruba.

Szrubsztak, nm., przyrząd śrubowy do przytrzymywania kawałków metalu obrabianego lub drzewa, imadło (fig.).

Szryft, nm., pismo, wielkość pisma, charakter pisma, wymiar i jakość czcionek używanych do jakiego druku.

Szryk, pal, wbity w wodę.

Szrykować, zabijać pal w wodę.

Szrykówka, gruba lina, służąca do spajania tratew.

Sztab, nm., zarząd wojskowy i administracyjny armji, korpusu, dywizji, pułku, złożony z oficerów wyższego stopnia; przen., żart. pomocnicy, towarzysze; s. gieneralny = władza wojskowa zajmująca ś. układaniem planów wojny i wykonywaniem rozporządzeń głównodowodzącego.

Sztaba, nm., płaski drąg metalowy, zwykle czworograniasty; przód okrętu.

Sztabik, nm., mała sztaba, sztabka; listewka, z której przykrawają ramy.

Sztabikowy, nm., w sztabach, w laskach.

Sztabka, nm., mała sztaba.

Sztabnik, nm., marynarz, pilnujący sztaby okrętowej.

Sztabny, nm.p. Sztabowy.

Sztabowy, Sztabny, nm., odnoszący ś. do sztaby; s-e żelazo = kute; należący do sztabu: s-i ofi-