Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/845

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


tatami, cudzoziemskiemi wyrazami, konceptami = krasić niemi mowę, sadzić niemi, przytaczać je obficie; rzucać rzecz, która ma ś. szybko rozlecieć, rozwiać; s. piaskiem komu w oczy = łudzić, okłamywać; s. kartaczami = strzelać; s. iskrami = pozwalać im ukazywać ś., iskrzyć ś.; s. łzami = płakać rzewnie; s. oko = zerkać zalotnie; biec szybko, lecieć, pędzić: wojsko sypie = nadchodzi w znacznej liczbie; s. ś., rozsiewać ś., rozrzucać ś., wypadać częściami; drzeć ś., rozdzierać ś., psuć ś.; rozpraszać ś., rozsypywać ś., rozdzielać ś. w różne strony, rozchodzić ś.; wychodzić skąd a. udawać ś. dokąd w wielkiej ilości, kupą, hurmem przybywać; o liściach, o kwiatach = opadać, oblatać; o brodzie, o wąsach = ukazywać ś., wyrastać; żart., zdradzać ś. ze swoją nieznajomością, nieumiejętnością, mylić ś. w odpowiedziach, wt objaśnieniach: s. ś. na egzaminie.

Sypanka, pewna miara ciał sypkich; naczynie do wsypywania.

Sypeł, Sypełekp. Supeł.

Sypiać, mieć zwyczaj spania w pewnych porach, spać wielokrotnie: s. dobrze, źle.

Sypialnia, pokój, przeznaczony do spania, pokój sypialny.

Sypialniany, odnoszący ś. do sypialni, znajdujący ś. w sypialni.

Sypialny, przeznaczony do spania; pokój s. = sypialnia.

Sypień, naczynie, służące do przesypywania a. przelewania, czerpaczka.

Sypka, kopiec, wzgórek.

Sypki, dający ś. sypać, złożony z wielu drobnych grudek, ziarenek, proszku; ziarnisty, miałki, sproszkowany.

Sypko, przysł., tak, że może ś. rozsypywać, miałko, ziarnisto.

Sypkość, własność tego, co ś. łatwo rozsypuje, co jest sypkie.

Sypnąćp. nied. Sypać.

Sypoje, ang.p. Sipoje.

Syredeń, ukr., środek, wnętrze.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Syrena 1.png
M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Syrena 2.png

Syrena, gr., w wierzeniach starożytnych Greków nimfa morska, pół kobiety, poł ryby, wabiąca uroczym śpiewem, aby poty m wciągnąć w otchłań morską; herb miasta Warszawy z wyobrażeniem tej nimfy, uzbrojonej w miecz i tarczę (fig.); przen., kobieta zalotna, wabiąca wdziękami, czarodziejka bez serca, wiodąca na pokusę; instrument do mierzenia drgań głosu; przyrząd sygnałowy tubowy na wybrzeżach i okrętach, o głosie tak silnym, że słychać go na 8 mil morskich; zwierzę ssące zaginione z rzędu tejże nazwy, krowa morska Stellera (fig.).

Syreni, gr., właściwy syrenie; s. śpiew = śpiew czarujący, wabiący, prowadzący do zguby.

Syrkość, własność ziemi, zawierającej mało próchnicy.

Syrma, gr., starożytna sceniczna suknia powłóczysta.

Syrojeszkap. Serojeszka.

Syrojeszkówka, grzyb z rodzaju bedłki.

Syrokkop. Sirokko.

Syrop, Syrup, arab., stężony roztwór cukru, produkt uboczny w cukrownictwie, cukier, rozgotowany w małej ilości wody; soki owocowe, gotowane z cukrem.

Syropowy, arab., odnoszący ś. do syropu, właściwy syropowi; zrobiony z syropem.

Syrta, ławica piaszczysta w morzu.

Syrynga, łć.p. Serenga.

Syryngotomja, gr., operacja fistuły.