Styczniowy, odnoszący ś. do stycznia, przypadający, zdarzający ś. w styczniu.
Styczność, łączność, związek.
Styczny, stykający ś.
Styg, zimna woda, w której zanurzają rozpalone żelazo, by je zahartować.
Stygmat, gr., u starożytnych Rzymian znak, śpiczastym narzędziem zrobiony, zwłaszcza blizna wypalona lub wycięta dla piętnowania złoczyńcy; znamię, piętno; s-y, rany Chrystusa, występujące na ciele niektórych ludzi, zatopionych w rozpamiętywaniu Jego męki.
Stygmatyczka, gr., forma żeńs. od Stygmatyk.
Stygmatyk, gr., mężczyzna, na którym ujawnia ś. stygmatyzm.
Stygmatyzm, gr., właściwość niektórych ludzi, zatopionych w rozpamiętywaniu męki Zbawiciela, że występują na nich stygmaty czyli rany, przypominające rozmieszczeniem pięć ran Zbawiciela.
Stygmatyzować, gr., dotykać stygmatyzmem; przen., piętnować; s. ś., ulegać stygmatyzmowi.
Stygmograf, gr., przyrząd, zapisujący automatycznie wskazania stygmoskopu.
Stygmografja, gr., nauka o tętnie.
Stygmoskop, Stygmometr, gr., przyrząd do mierzenia ciśnień, rodzaj manometru.
Stygnąć, tracić ciepło, oziębiać ś., ziębnąć, chłodnąć; s. w zapale = tracić zapał, obojętnieć.
Stygrysieć, nabierać drapieżności i krwiożerczości tygrysiej.
Styk, zetknięcie ś., zderzenie ś., styczność; rodzaj szpicruty z klapką na końcu, używany do jazdy konnej.
Stykać, dok. Zetknąć; zbliżać dwa przedmioty jeden do, drugiego, układać, ustawiać, umieszczać je tak, by przylegały do siebie; s. ś., schodzić ś. z sobą aż do złączenia, do przylegania wzajemnego; leżeć tuż obok, sąsiadować, graniczyć; (o ludziach) spotykać ś., zbliżyć ś. do siebie wzajemnie, mieć z sobą stosunki.
Styks, Styksowy, gr — p. Styx, Styxowy.
Styl, łć., sposób, a zarazem sztuka wyrażania myśli na piśmie; teorja s-u = nauka o stylu, stylistyka; w sztukach pięknych, a zwłaszcza w architekturze pewien całokształt form artystycznych i cech odrębnych, po których rozpoznać można, jaki okres czasu lub naród wytworzył dane dzieło sztuki (styl klasyczny, romański, gotycki, renesansowy, barokowy, rokoko i t. d.); sposób, rodzaj, pokrój; w rachubie czasu: oznaczanie daty według kalendarza Juliańskiego (stary s.) lub według kalendarza Gregoriańskiego (nowy s.) — p. Stylus.
Styl, nm. — p. Stylisko.
Stylisko, Styl, Stel, nm., rękojeść, trzonek, dzierżak.
Stylista, gr., autor piszący stylem wytwornym i pięknym.
Stylistka, gr., forma żeńs. od Stylista.
Stylistyka, gr., nauka, wykazująca warunki, od których zależy doskonałość stylu wewnętrzna, to jest tycząca ś. układu myśli, i piękność zewnętrzna pod względem wysłowienia; teorja stylu.
Stylita, łć., święty słupowy, chrześcijański pustelnik, dla umartwienia ś. spędzający większą część życia na szczycie wysokiego słupa (w V do XII wieku).
Stylizacja, gr., sposób układu i wyrażania myśli na piśmie.
Stylizator, gr., ten, co stylizuje.
Stylizować, gr., tworzyć (pisać, malować, rzeźbić), zgodnie z wymaganiami jakiego poszczególnego stylu; iron., pisać z mozołem,
