Przejdź do zawartości

Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/791

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Ta strona została przepisana.

młodej, zdarte i skręcone na łapcie.

 Stoczkarz, rzemieślnik, wyrabiający stoczki.

 Stocznik, kamień przy szosie, oznaczający 0,2 wiorsty, setka.

 Stoczyć — p. nied. Staczać.

 Stoczysko, miejsce, gdzie zbiera ś. woda; krynica, ściekanie wody, źródło, basen.

 Stoczystość, pochyłość, pochodzistość.

 Stoczysty, pochyły, spadzisty, stromy.

 Stodajność, procent kruszcu zawarty w rudzie.

 Stodajny, wydający sto procent.

 Stodniowy, Studniowy, trwający sto dni, co sto dni powtarzający ś.

 Stodoła, budynek, gdzie ś. składa, a potem młóci ś. zboże (fig.); izba wielka, jak s. = olbrzymia i niezgrabna; z pustej stodoły wyleci tylko wróbel a. sowa = mówi ś. o głupim człowieku.

 Stodółka, mała stodoła.

 Stoduszowy, obejmujący sto dusz (ludzi).

 Stofrankowy — p. Stufrankowy.

 Stofrankówka, Stufrankówka, pieniądz papierowy wartości stu franków, papierek stufrankowy.

 Stofuntowy, mający sto funtów wagi.

 Stogębny — p. Stugębny.

 Stogłośny, Stugłośny, złożony ze stu głosów.

 Stogłowy — p. Stugłowy.

 Stogłów, ofiara ze stu wołów, hekatomba.

 Stogować — p. Stożyć.

 Stogrodny, Stogrody, Stugrody, obejmujący sto grodów.

 Stogroszowy, składający ś. ze stu groszy, mający sto groszy wartości.

 Stoguldenowy, zawierający w sobie a. mający wartość stu guldenów.

 Stoicki, gr., zgodny z zasadami stoicyzmu; znoszący mężnie swoje cierpienia, krzywdy i straty.

 Stoicyzm, gr., pogląd szkoły filozofów greckich, za najwyższe dobro i najwyższy cel życia uznających cnotę, za jedyne zło — występek, upatrujących doskonałość w zupełnym zapanowaniu nad własnemi namiętnościami, pragnieniami i cierpieniami i w zgodności postępowania człowieka z prawami natury; przen., obojętność na własne cierpienia i niepowodzenia, spokój duszy w nieszczęściu.

 Stoik, gr., filozof grecki, wyznający zasady stoicyzmu; przen., człowiek niezłomny, nieugięty, spokojnie przyjmujący życiowe troski, niepowodzenia i cierpienia.

 Stojak, posąg, statua, bałwan; ul stojący; stołek na kółkach z otworem w środku, przy pomocy którego niemowlęta uczą ś. chodzić (fig.); wielka kufa, kadź; w budown., słup pionowy podpierający; darmozjad, próżniak, wałkoń.

 Stojako-leżak, rodzaj ula.

 Stojan, suche drzewo sosnowe, stojące na pniu.

 Stojaszek, kołek, kijek, wbijany w ziemię dla przywiązywania rośliny, podpórka.

 Stojący, który stoi; przeznaczony do stania: miejsce s-e w tramwaju, w teatrze, na koncercie itp. = na którym można tylko stać, nie siedzące; żart. pan s. = stójkowy; przen., stojąc, stojąco.

 Stojączka, w wyraż.: na s-ę = stojąc, stojąco; zerwać ś. na s-ę = na równe nogi.

 Stok, ściek, spływ, zlew, miejsce ściekania wody, stoczysko; krynica, zdrój, źródło, potok, stru-