Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/700

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Skomrochp. Skomoroch.

Skon, zgon, śmierć.

Skonać, skończyć życie, umrzeć; przen., zakończyć ś., przestać, urwać ś.

Skonaniep. Skon.

Skoncentrowany, ześrodkowany, skupiony; sprowadzony w jeden punkt, w jedno miejsce; stężony.

Skondensowany, zgęszczony; przen., streszczony.

Skonić, zrobić piechura kawalerzystą, kazać mu służyć w konnicy.

Skonsolidowanie, łć., zespolenie, zjednoczenie; ścisłe wewnętrzne zorganizowanie ś. i zbliżenie członków jakiego stronnictwa.

Skonsolidowany, łć., ubezpieczony na czym (np. na dochodach); zjednoczony.

Skonstantować, łć., sprawdzić, stwierdzić; dowieść jasno; przekonać ś. o czem.

Skonsternowany, łć., zbity z tropu, zdziwiony, zmieszany, przerażony, osłupiały, zgnębiony.

Skonto, Sconto, wł., potrącenie z należności przy płaceniu za towar gotówką, lub przed terminem.

Skontro, Scontro, wł., księga handlowa, w której prowadzą ś. oddzielnie rachunki przychodu i rozchodu pojedyńczych artykułów oraz zysków i strat; wzajemne wyrównanie rachunków.

Skontrować, łć., wyrównywać wzajemnie rachunki; w grze w karty: wygrać następną partję po przegranej; podwoić stawkę w grze w brydża.

Skonwinkować, zjednać, ująć, zobowiązać.

Skończony, ten a. to, co skończono; wykwalifikowany w jakim zawodzie, uzdolniony w pewnej specjalności; przen., zupełny, zdeklarowany, kompletny: s. osieł = głupiec, oszust; przen., doskonały, wytworny, wykwintny.

Skończyć, doprowadzić co do końca, ukończyć, zakończyć; przestać mówić; skonać, umrzeć; s. ś., dobiec, dojść do końca, ukończyć ś., zakończyć ś.; minąć, upłynąć.

Skoordynować, łć., przystosować do wspólnego celu — p. Koordynować.

Skoordynowany, łć., uporządkowany.

Skop, baran kastrowany.

Skopcy, ros., tajemna sekta religijna w Rosji, której wyznawcy pozbawiają ś. organów płciowych.

Skopić, zebrać w kopę.

Skopić, trzebić barany.

Skopowina, baranina.

Skoralić się, Skoralowić się, zaczerwienić ś.

Skorbut, łć.p. Szkorbut.

Skorcić, pobudzać do czego, skusić; s. ś. = nabrać chęci do czego, skusić ś.

Skorek, owad prostoskrzydły biegający (fig.).

Skorniap. Skórnia.

Skoro, przysł., szybko, prędko, nagle, skwapliwie; zaraz, natychmiast; spójn., równo z czym, jednocześnie z czym, jak tylko, gdy tylko co nastąpi: s. świt; jeśli, jeżeli: s. tak, to....

Skorochód, szybkobieg, szybkobiegacz.

Skoropis, pismo a. wiersz, naprędce ułożony, pismo pośpieszne ze skróceniami, stenografja; rodzaj pisma cerkiewno-słowiańskiego z abrewjacjami czyli skróceniami; rzecz., pisarz, piszący ze skróceniami, abrewjator, stenograf.

Skoropiśny, odnoszący ś. do skoropisu a. skoropisa.

Skoropłynny, szybko płynący.

Skoroschnący, schnący szybko.

Skorość, szybkość, pośpiech.

Skorowidz, spis alfabetyczny czego.