Przejdź do zawartości

Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/648

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Ta strona została skorygowana.

władczy, absolutny, autokratyczny; dobrowolny, nie wymuszony; swobodny, niezależny, niepodległy; dowolny, pochodzący sam z siebie.

 Samowtór, przysł., z jednym tylko towarzyszem, we dwóch, we dwoje; żart., będąc pijanym, podochoconym.

 Samowtóry, będący z jednym towarzyszem; podweselony, podochocony, podpity; s-a = ciężarna, brzemienna (o kobiecie).

 Samowychowanie, wychowanie samego siebie.

 Samowzgarda, wzgarda dla samego siebie.

 Samozachowanie, zachowanie samego siebie, dążenie do obrony własnej, instynkt samoobrony.

 Samozachowawczość — p. Samozachowanie.

 Samozachowawczy, dążący do obrony własnej, mający na celu zachowanie siebie samego: instynkt s.

 Samozadowolenie, zadowolenie z samego siebie.

 Samozapalny, zapalający ś. sam przez ś.

 Samozapładnianie, Samozapłodnienie, zapładnianie ś. osobnika przez siebie samego.

 Samozaprzaniec, człowiek, który zaparł ś. samego siebie; został czyimś bezwolnym narzędziem.

 Samozaprzaństwo, zaparcie ś. samego siebie.

 Samozasłużony, ten, a. to, na który a. na co kto sam zasłużył, który ś. sam zasłużył.

 Samozatrucie, zatrucie ś. organizmu jadem, w nim samym wytworzonym.

 Samozjadanie, zjadanie ś. wzajemnie; żarcie ś. z sobą, wzajemna, zaciekła nienawiść.

 Samozłudzenie — p. Samołuda.

 Samozmaza — p. Samogwałt.

 Samozwaniec, człowiek, który przywłaszcza sobie cudze imię, tytuł, godność, prawa i t. p.; fałszywie mianujący ś. kim.

 Samozwanka, forma żeńs. od Samozwaniec.

 Samozwańczo, przysł., w sposób samozwańczy.

 Samozwańczy, dotyczący samozwańca, właściwy samozwańcowi.

 Samozwaństwo, występowanie w cudzej roli, pod cudzym imieniem, na cudzym stanowisku itp.

 Samozwańszczyzna, czasy samozwańców w Rosji w początkach XVII wieku.

 Samożerca — p. Samojad.

 Sampan, ten oto człowiek, jegomość pan, jeśpan, którego oto widzicie.

 Sampan, chińs., mała tratwa rzeczna a. łódź w Chinach, z domeczkiem mieszkalnym (fig.).

 Samson, hebr., jeden z sędziów żydowskich, słynny z niezwykłej siły; przen., człowiek niezmiernie silny, siłacz; samolub, sobek; gatunek tytuniu mocnego.

 Samum, Samun, arab., wicher gorący, duszny, unoszący tumany drobniutkiego pyłu, właściwy pustyniom Arabji, Syrji i północnej Afryki, chamsin.

 Samura, świnia domowa; samica dzika, locha.

 Samurai, jap., szlachcic japoński, wasal w Japonji.

 Samusieńki — p. Samiuchny.

 Sanacja, łć., uzdrowotnienie; uporządkowanie, ulepszenie, poprawienie.

 Sanatogien, łć., związek chemiczny kazeinu z glicerynofosforanem sody, dawany jako pokarm chorym i rekonwalescentom.

 Sanatorjum, łć., zakład leczniczy w miejscowości zdrowotnej, uzdrowisko.