Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/635

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Rzutnośćp. Rzutkość

Rzutowy, odnoszący ś. do rzutu; gieometrja r-a = gieometrja, badająca własności rzutowe figur.

Rzyć, otwór stolcowy, odchodowy, pośladek.

Rzygać, dok. Rzygnąć; mieć głośne odbicie ś. z żołądka; zrzucać z żołądka, womitować; wyrzucać z siebie gwałtownie, buchać, bluzgać czym, chlustać; rzygnąć słówko = przemówić; rzygnąć pieniędzmi = wydać, rzucić.

Rzygowiny, plwociny, wymiociny.

Rzymianin, wyznawca Kościoła rzymsko-katolickiego, łacinnik.

Rzymianka, forma żeńska od Rzymianin.

Rzymski, odnoszący ś. do Rzymu: r-e łaźnie, r-a kąpiel = kąpiel, polegająca na przebywaniu bez odzieży w zamkniętym pokoju, w którym powietrze jest suche i mocno nagrzane (od 40 do 69 stopni Celsjusza), a potem ochładzaniu za pomocą natrysku; mur r. = złożony z małych kwadratowych kamieni tufowych; pieczeń r-a = klops w kształcie podłużnego bochenka; poncz r. = napój mrożony, złożony z lodów białych z winem szampańskim, maraskino, arakiem i cytrynami; świece r-ie = rodzaj ogni sztucznych; katolik r. = wyznawca Kościoła zachodniego.

Rzymskośćp. Rzymszczyzna.

Rzymszczyć, przerabiać na Rzymianina, nadawać charakter rzymski.

Rzymszczyzna, Rzymskość, charakter narodowości rzymskiej.

R. ż., skr., rodzaj żeński.

Rżanka, słoma żytnia a. pszeniczna.

Rżany, żytni.

Rżeć, o koniu, ośle, łosiu, wielbłądzie: wydawać głos właściwy tym zwierzętom.

Rżysko, pole po życie; ściernisko, części źdźbła, pozostałe na polu po żniwie, ścierń.






S


S, 19-ta litera alfabetu; spółgłoska przednio-językowa czyli zębowa, szczelinowa, bezdźwięczna, twarda.

Sabat, Sabbat, hebr., siódmy dzień wypoczynku u Izraelitów; mniemana schadzka czarownic pod przewodnictwem szatana, odbywająca ś. co sobotę, połączona z obrzydliwemi zabawami i czarami.

Sabatnik, Szabaśnik, hebr., wieloramienny świecznik.

Sabbatowy, hebr., odnoszący ś. do sabatu; s. rok = według St. Test. każdy siódmy rok, rok świąteczny, w którym grunty ugorowały i niewolnicy otrzymywali wolność.

Sabeizm, cześć boska, oddawana ciałom niebieskim: słońcu, gwiazdom, planetom.

Sabejczyk, wyznawca sabeizmu; u mahometan nazwa, dawana Nazarejczykom, uznającym św. Jana Chrzciciela za proroka.

Sabeljanin, wyznawca sabeljanizmu.

Sabeljanizm, sekta, utrzymująca, że Trójca św. jest potrójnym objawieniem jednej osoby boskiej.

Sabot, ilustracja do hasła w Słowniku ilustrowanym języka polskiego M. Arcta.png

Sabot, fr., drewniane obuwie, używane przez wieśniaków we Francji (fig.).