Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/305

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Praska, nm., mała prasa do wyciskania, do odbijania czego.

Praskolę, Praskuł, prawnuk, praszczur.

Prasłowiański, odnoszący ś. do pierwotnych Słowian.

Prasnąć, uderzyć hałaśliwie, huknąć, rymnąć; upaść; rzucić, cisnąć z zamachem; pęknąć z hałasem.

Prasoł, przekupień soli.

Prasowaczka, kobieta, trudniąca ś. prasowaniem bielizny.

Prasować, ściskać w prasie, wyciskać, tłoczyć; gładzić nagrzanym żelazem.

Prasowalnia, izba, przeznaczona na prasowanie bielizny.

Prasownia, miejsce prasowania, izba, gdzie stoją prasy, np. do tłoczenia winogron.

Prasownik, pracownik, zajęty prasowaniem; w drukarni: pracownik, robiący odbitki złożonych szpalt i kolumn na prasie ręcznej, preser.

Prasówka, cegła prasowana w odpowiedniej maszynie.

Prast! Prastu! w wyrażeniach szast! prast!, szastu! prastu!: wykrzyknik, oznaczający czynność, szybko dokonywaną.

Prastary, bardzo dawny, przedwieczny, odwieczny, starodawny.

Prastryj, brat dziada.

Prasyn, syn pierworodny.

Praszczur, praprawnuk, w lm., dalsi potomkowie; ojciec prapradziada, w lm. dalecy przodkowie.

Praświat, świat pierwotny.

Praustrój, ustrój pierwotny.

Prawda, zgodność tego, co mówimy, z rzeczywistością; rzecz, nie ulegająca wątpliwości, pewnik, aksjomat; prawość, cnota, szczerość, otwartość w mowie, prawdomówność; słowa p-y = reprymanda, nagana ostra; mijać ś. z p-ą = kłamać; nie obwijać p-y w bawełnę = mówić szczerze, bez osłonek, wprost; to święta p., to wielka p. = bardzo trafne zdanie; istna, rzetelna p., czysta p. = szczera prawda; p. w oczy kole, p. gorzka potrawa = ludzie nie lubią prawdy; to nie p.! = to kłamstwo!, to fałsz!; oj p.!, to p.!, oj to p.! = tak jest istotnie, zgadzam ś. z tym; czy to tylko p.?, czy to aby p.? = czy tak istotnie?; jeśli mam p-ę powiedzieć = jeśli mam być szczery; p. była! = a jakże!, nie wierzę ci!; powiedz p-ę = wyznaj wszystko szczerzę; tchnąć p-ą = być prawdopodobnym; rzecz podobna do p-y = prawdopodobna; p-ę powiedziawszy = mówiąc szczerze; nie p-ż? = czyż nie jest tak istotnie?; przysł., doprawdy, naprawdę, rzeczywiście, istotnie, serjo, nie żartem, zaiste; zaprawdę, prawdziwie, zgodnie z prawdą; wprawdzie, poprawdzie, co prawda, prawdę rzekłszy, prawdę mówiąc; trafne, wierne oddanie natury w utworze literackim a. artystycznym.

Prawdolubca, miłośnik prawdy.

Prawdomówca, ten, który zawsze prawdę mówi; człowiek szczery, otwarty.

Prawdomówność, szczerość, otwartość.

Prawdomówny, lubiący mówić prawdę, mówiący zawsze prawdę.

Prawdopodobieństwo, podobieństwo do prawdy, rzecz prawdopodobna; rachunek p-a w matematyce = obliczanie stosunku wypadków sprzyjających pewnemu zdarzeniu do ogólnej liczby wypadków możliwych.

Prawdopodobnie, przysł., z pewnym podobieństwem do prawdy: pewnie, że..., zapewne, że..., zdaje ś., że....

Prawdopodobny, podobny do prawdy, mający pozór prawdy, mogący ś. urzeczywistnić; przypuszczalny, domniemany.