Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/279

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Powinszować, złożyć komu życzenie w chwili uroczystej, np. w dniu imienin, urodzin, Nowego Roku, świąt Bożego Narodzenia, Wielkiej Nocy, wesela, jubileuszu, z powodu jakiegoś radosnego zdarzenia i t. p.; gratulować.

Powinszowanie, złożenie życzeń, gratulacja; utwór prozą, częściej wierszem ułożony, zawierający życzenia; dziecko uczy się p-ia dla ojca; zbiór p-ań = książka z wzorami powinszowań.

Powionąćp. Powiać.

Powionięcie, Powionienie, powiew, wiew, podmuch; dmuchnięcie.

Powiosłować, popłynąć dokąd, wiosłując.

Powisieć, czas pewien przewisieć.

Powisły, zwieszający ś., obwisły.

Powismo, przędziwo specione.

Powisnąć, zwiesić ś., obwisnąć.

Powiślak, ulicznik, łobuz warszawski, zwłaszcza z dzielnicy Powiśla.

Powiślanin, człowiek, mieszkający nad Wisłą, mieszkaniec pobrzeża Wisły.

Powiślany, Powiślański, Powiślny, położony, ciągnący ś. nad Wisłą, nadwiślański.

Powiśle, okolica położona nad brzegami Wisły, porzecze Wisły; dzielnica nadwiślańska w Warszawie.

Powitać, kogoś spotkanego uprzejmie przywitać, pozdrowić; okazać zadowolenie z powodu oglądania kogoś; przen., przyjąć, spotkać: p. wroga gradem kul; p. ś., przywitać ś.

Powitalny, odnoszący ś. do powitania, witający: ukłon p., mowa p-a.

Powitanie, przywitanie, pozdrowienie kogoś spotkanego, ujrzanego po dłuższym niewidzeniu; ukłon, uścisk powitalny; formuła, frazes uprzejmości towarzyskiej, z jaką zwracamy ś. do osoby spotkanej.

Powlec, pociągnąć kogo, wlokąc go; poprowadzić, zmusić do pójścia, pokryć, obciągnąć, oblec co czym: p. poduszkę, parasol, meble, futro i t. d.; p. farbą, pokostem, werniksem, lakierem = pokryć cienką warstwą; p. ś., pociągnąć ś., wlokąc ś., poleźć; potrwać zbyt długo, przewlec ś.; pokryć ś., oblec ś., obciągnąć ś.

Powlekaćp. dok Powlec, Powłóczyć.

Powlekany, mający na sobie jaką powłokę, powleczony.

Powłoczp. Powłoka.

Powłoczek, kawałek pola.

Powłoczka, poszewka na poduszkę, na jaśka.

Powłoczny, Powłokowy, przym. od Powłoka.

Powłoczysty, mający na sobie wiele powłok.

Powłok, sieć na kuropatwy, włok.

Powłoka, coś, okrywającego z wierzchu jakiś przedmiot, pokrycie, pokrowiec, powleczenie; powierzchowność, pozór, maska; zwierzchnia warstewka czego, błona, błonka, skórka; tren, ogon u sukni; zewlec, zrzucić ziemną, cielesną p-ę = umrzeć.

Powłośnikp. Podwłośnik.

Powłóczyć, ciągnąć co z trudem za sobą, wlec, ledwie posuwać, chodzić z ciężkością; ledwie p-y nogami = ledwo chodzi — p. Powlec; p. kołdrę, poduszkę, pościel; p. ś., strawić czas na włóczeniu ś.; wlec ś., ciągnąć ś., sunąć ś.: suknia powłóczy ś.; snuć ś. powali, rozwłóczyć ś.

Powłóczysty, długi, aż wlokący ś. po ziemi: suknia p-a; przeciągły: p. spojrzenie = długie, znaczące, wymowne.

Powodnictwo, kierownictwo, rola przewodnika.