Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/276

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


świat potomstwa, poród; z p-a, od p-a = od najmłodszych lat, od niemowlęctwa.

Powić, uwić, poplątać, poskręcać, powikłać; owinąć, zawinąć; p. dziecię = urodzić; p. ś., wijąc ś., polecieć, pobiec.

Powidełko, zdr. od Powidło; lek półpłynny, gęstawy.

Powidlanka, zupa z powideł, sok powidłowy.

Powidła, papka z owoców gotowanych, szczególnie ze śliwek; owoce rozgotowane z cukrem.

Powieczerzać, zjeść wieczerzę.

Powieczerze, czas między wieczerzą a udaniem ś. na spoczynek; lekka przekąska po wieczerzy przed udaniem ś. na spoczynek, podkurek.

Powieczny, zdarzający ś. po wiekach, istniejący po upływie wieków.

Powieczorny, zdarzający ś., przypadający po wieczorze, nocny.

Powiedaćp. Powiadać.

Powiedzenie, wyrzeczenie, wyjawienie myśli słowami; odezwanie ś., wyrażenie ś., zdanie, sąd.

Powiedziećp. nied. Powiadać; rzec, wyrzec, odezwać ś., przemówić, wyrazić ś.

Powieka, pokrywa ruchoma na oku, zakrywająca gałkę oczną (fig.); zamknąć, otworzyć, rozewrzeć p-i; otworzyć p-i = obudzić ś.; zamknąć, zawrzeć p-i = umrzeć; zamknąć, zawrzeć komu p-i = być przy jego skonaniu, zacisnąć mu oczy po śmierci.

Po wiele?, po ile?, po czemu?

Powielekroć, Powielokrotnie, przysł., wielokrotnie, niejednokrotnie, wiele razy, często.

Powielkanocny, przypadający po Wielkiejnocy.

Powielokrotniep. Powielekroć.

Powiernica, forma ż. od Powiernik.

Powiernictwo, rola powiernika a. powiernicy.

Powierniczy, dokonywany, załatwiony przez powiernika, komisowy.

Powiernik, któremu ktoś coś powierza, z czymś ś. zwierza, człowiek zaufany, zausznik, poufalec, poufnik; komisant.

Powiemy, któremu coś powierzono, któremu dano pewną misję.

Powierzać, dok. Powierzyć; dawać komu wiarę, pokładać ufność w kim, spuszczać ś. na kogo, polegać na kim, być pewnym kogo; dawać komuś coś do strzeżenia, udzielać z ufnością, składać u kogo coś w zaufaniu; polecać, poruczać z ufnością; udzielać komu jakiejś tajemnicy, zwierzać ś., wyjawiać, wyznawać z ufnością; p. ś., zwierzać ś. z zaufaniem komu z czym; poruczać ś.; polecać ś.

Powierzchnia, strona wierzchnia zewnętrzna, wierzch: p. płaska, wklęsła, wypukła; to, czym jest ograniczona bryła gieometryczna, ściana zewnętrzna; część powierzchni płaskiej, zajęta przez figurę gieometryczną.

Powierzchniowy, przym. od Powierzchnia.

Powierzchownie, przysł., na oko, napozór, pozornie, obłudnie; zlekka, przelotnie, niegruntownie.

Powierzchowność, to, co wpada w oko, strona zewnętrzna przedmiotu a. osoby, pozór; postać, postawa, kształt; niegruntowność, niedokładność, płytkość,

Powierzchowny, na wierzchu leżący, zewnętrzny, wierzchni; jawny, wydatny, widomy; pozorny, udany, zmyślony, fałszywy; niegruntowny, niegłęboki, pobieżny, płytki, przelotny,

Powierzgiwać, coraz wierzgać.

Powierzyciel, ten, który powierza co komu.

Powierzyćp. nied. Powierzać.