Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/931

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Obtrącić, oberwać, odtrącić, uszkodzić; otrząść, strącić — p. Otrącić.

Obtrektacja, łć., oszczerstwo, obmowa; oskarżenie kłamliwe.

Obtrektator, łć., oszczerca, potwarca; kłamliwy oskarżyciel.

Obtrzaskaćp. Otrzaskać.

Obtrząchać, Obtrząchnąćp. Otrząchać.

Obtrząsać, Obtrząsnąćp. Otrząsać, Otrząsnąć.

Obtulać, Obtulićp. Otulać, Otulić.

Obturator, ić., muskuł zamykający, zatykający; płytka kościana, metalowa, ebonitowa, tworząca sztuczne podniebienie; zasłona, zatyczka; przyrząd w broni palnej, zatykający szczelinę, przez którą mógłby uchodzić gaz przy wystrzale; zatyczka chirurgiczna do ran a. otworów w ciele, zasłonka w narzędziach optycznych, zwężająca pole widzenia do wymiarów żądanych.

Obtykać, forma dok. Obetkać; naokoło szczelnie czym obkładać.

Obubrzeżny, odnoszący ś. do obu brzegów.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Obuch.png

Obuch, odwrotna, gruba, płaska część siekiery do uderzania, przybijania (fig.); gatunek dawnej broni, mającej koniec cieńszy od młotka idący, zakrzywiony; być pod o-em = zostawać pod czyjąś groźną władzą; trzymać kogoś pod o-em = trzymać w grozie, pod przemocą; do o-a = do upadłego; dostać jak o-em po głowie = być czym zaskoczonym, przerażonym a. boleśnie dotkniętym.

Obuchać się, objeść ś., naćpać ś., opić ś.

Obucie, włożenie na siebie obuwia; obuwie.

Obuczać, forma dok. Obuczyć; ćwiczyć, uczyć, wezwyczajać.

Obuwać, forma dok. Obuć; wkładać na nogi obuwie; wkładać na siebie ubranie; o. ś., ubierać ś. w obuwie, wdziać obuwie.

Obudowa, wzmocnienie, ocembrowanie, omurowanie, obwarowanie (o. szybów w kopalniach).

Obudować, Obudowywać, zabudować naokoło, otoczyć budowlami, wzmocnić budowlę podparciem, omurowaniem; o. ś., nastawiać naokoło dużo budowli.

Obudówka, obudowanie, otoczenie budowlami, dobudowanie, podparcie budowli.

Obudzić, forma nied. Obudzać; rozbudzić kogo, przerwać mu sen, znaglić śpiącego do ocknienia ś.; oprzytomnić, wzniecić, wywołać, zapalić; o. ś., rozbudzić ś., ocknąć ś. z uśpienia, oprzytomnieć, powstać, wyniknąć, zrodzić ś.

Obukrajowy, dotyczący obu krajów.

Obulwarować, fr., obwieść, otoczyć bulwarami.

Obumarcie, odrętwienie sił żywotnych; letarg; wymarcie, wygaśnięcie, uschnięcie (gałęzi, drzewa), obumarłość.

Obumarły, na pół umarły, na brzegu życia będący, więcej umarły, niż żyjący; w letargu będący; zdrętwiały; pozbawiony sił żywotnych, osłabiony; wygasły; nie żyjący, uschły.

Obumarszczyzna, w dawnym prawie: przysługujące szlachcicowi polskiemu prawo zabierania ruchomości po zmarłym w jego majątku cudzoziemcu; własność bez właściciela.

Obumierać, forma dok. Obumrzeć; omdlewać, drętwieć, wpadać w letarg, odchodzić o. zmysłów, słabnąć, zamierać, zamrzeć, gasnąć, ginąć, usychać.

Obunogi, mający obie nogi.

Obuoczny, mający dwoje oczu, zastosowany do obu oczu.