Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/929

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Obstrukcjonizm, łć., obstrukcja parlamentarna, przeciąganie rozpraw dla wyczerpania czasu i niedopuszczenia do powzięcia jakiejkolwiek uchwały; przeszkadzanie obradom ustawicznym hałasem.

Obstrukcyjny, łć., dotyczący obstrukcji parlamentarnej (np. taktyka o-a); skłonny do obstrukcji (żołądek o.); sprawiający obstrukcję (pokarm o.).

Obstrzeliwaćp. Ostrzeliwać.

Obstrzępiać, Obstrzępićp. Ostrzępić.

Obstrzyc, Obstrzygaćp. Ostrzyc.

Obstynacja, łć., upór.

Obstypacja, łć., zatwardzenie żołądka.

Obsuć, Osuć, obsypać.

Obsuszać, Obsuszyćp. Osuszyć.

Obsuwać, Obsunąćp. Osuwać, Osunąć.

Obsychać, pozbywać ś. wilgoci, schnąć.

Obsydja, łć., oblężenie.

Obsydjan, łć., stop niekrystaliczny rożnych minerałów w ogniu wulkanicznym, czarny, brunatny lub ciemno-zielony, szklisto-połyskujący, używany do wyrobu drobnych przedmiotów ozdobnych, a niegdyś, przez ludy Ameryki, do wyrobu nożów, grotów i t. p.

Obsygilacja, łć., sądowe opieczętowanie ruchomości.

Obsygilat, łć., dokument, opatrzony pieczęcią.

Obsygilować, łć., opieczętować, zaopatrzyć pieczęcią.

Obsygnacja, łć., sądowe opieczętowanie.

Obsygnować, łć., opatrzyć znakiem dla odróżnienia a. dla kontroli.

Obsyłaćp. Obesłać.

Obsypywać, dok. Obsypać; posypać czym naokoło czego, poproszyć; sypiąc otoczyć (o. wałem miasto); sypiąc, okryć, obłożyć; wyrastać wszędzie po ciele (o wysypce, wrzodach); robić osypkę, potrząsać mąką razową a. otrębami sieczkę dla bydła; przen., obdarzyć hojnie (o. dobrodziejstwami, darami); o. ś., posypać co naokoło siebie; zawalić ś., zapadać ś. (o ziemi); opadać, odrywać ś. (o kwiatach, liściach); pokryć ś. czym (wysypką, wrzodami); wymierać z głodu a. z mrozu w zimie (o pszczołach).

Obsypkap. Osypka.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Obsypnik.png

Obsypnik, Obsypywacz, rodzaj pługa używanego do uprawy okopowizn (fig.).

Obszar, nm., przestrzeń ziemi mająca duży rozmiar, mniej więcej określona co do swych właściwości, granic, rozległości, klimatu, mieszkańców i t. d.; miejsce rozległe, terytorjum.

Obszargać, ubłocić; o. ś., ubłocić suknie o. spodu, zawalać je.

Obszarganiec, człowiek nieporządnie ubrany, flejtuch, brudas; żebrak, nędzarz, włóczęga.

Obszarnik, nm., właściciel większych obszarów ziemi, większej posiadłości ziemskiej.

Obszarpać, Oszarpać, forma nied. Obszarpywać, Oszarpywać; szarpać ze wszystkich stron, obedrzeć, zedrzeć dokoła; o. ś., obedrzeć ś., ostrzępić ś. (o ubraniu).

Obszarpanie, odarto, w gałganach

Obszarpaniec, człowiek w obszarpanym odzieniu; obdartus.

Obszczekać, Obszczekiwaćp. Oszczekać.

Obszczyzna, cudzoziemszczyzna, obczyzna.

Obszelmować, nm.p. Oszelmować.