Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/768

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Minorytet, nm., mniejszość głosów przy wotowaniu.

Minotaur, gr., w mit., syn Greczynki Pasiphae i Jowisza, potwór: pół człowieka, pół byka, którego zabił Tezeusz (fig.).

Minować, nm., stroić minę, pysznić ś., zadzierać nosa; nadrabiać miną; zakładać minę, czyli nabój wybuchowy dla wysadzenia czego w powietrze; podkopywać ś. pod co, osłabiać grunt pod czym i przyczyniać ś. do zwątlenia, kopać pod kim dołki, działać podstępnie.

Minóg, zool., ryba komoroskrzelna, okrągłousta (zdrobn. Minożek) (fig.).

Minstrel, Minestrel, ang., bard, średniowieczny wędrowny pieśniarz-poeta.

Minucja, łć., dawna nazwa kalendarza, zawierającego także wieszczby, codzienne notatki, rejestry; drobnostka, błahostka.

Minucjarz, łć., piszący, układający minucje, autor kalendarzy.

Minus, łć., mniej, brak, niedobór; w matem., znak odejmowania a. znak ilości ujemnej; przy udzielaniu stopni, zwłaszcza w szkole: zła kreska, zła nota; jako znak kładziony przy stopniu z lekcji, zmniejsza jego wartość (trójka z m-em = mniej niż trójka); wada, strona ujemna, przegrana; plus m. = mniej więcej.

Minuskul, łć., mała litera (w drukarstwie).

Minuta, łć., 60-ta część godziny; 60-ta część stopnia; chwila, w tej m-cie = zaraz, w tej chwili; referat biurowy, bruljon korespondencji, wyroku, aktu; pierwotna redakcja referatu; wypis, wyciąg.

Minuteczka, chwila, moment.

Minuterja, fr., drobiazgowość, pedanterja.

Minutka, Minuteczka, łć., krótka chwila, moment.

Minutnik, łć., wskazówka w zegarze, pokazująca minuty.

Miocen, gr., Mioceniczna a. Mioceńska formacja, najstarszy z pokładów trzeciorzędowych, datujących od utworzenia lądów dzisiejszych, młodszy od oligocenu, zawiera piaskowce wapienne, löss dawniejszy i szczątki organizmów, między któremi wiele gatunków dotąd istniejących.

Miodarka, przyrząd centryfugowy do oddzielania miodu z plastrów.

Miodek, zdr. od Miód; smaczny, wyborny miód; lekarstwo na miodzie.

Miodnik a. Miodownik, (w kwiecie) narząd kwiatowy, utworzony z płatków korony, zaopatrzony w gruczołki, ciecz słodką wydzielające (fig.).

Miodny, pełen miodu, obfitujący w miód — p. Miodowy; słodki.

Miodobranie, podbieranie miodu w ulach; zbieranie miodu przez pszczoły.

Miodokwiat, roślina z rodziny storczykowatych, listnik; roślina z rodziny miodokwiatowych, miodosok, miodosocznia.

Miodokwiatowate rośliny = rodzina roślin dwuliściennych.

Miodonośny, dający miód, obfitujący w miód.

Miodopłynny, słodko, przyjemnie, łagodnie płynący, mijający; mile mówiący, wymowny; słodkobrzmiący.

Miodosytnia, Miodowarnia, miejsce, gdzie miód do picia warzą, czyli sycą; browar miodowy; m. a. miodziarnia, sklep, gdzie miód sprzedają; wyszynk miodu.