Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/742

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Menada, gr., bachantka, nifrtfa leśna.

Menar, tur.p. Minaret.

Menaż, fr., gospodarstwo domowe; oszczędzanie, gospodarność; wspólny stół, zwłaszcza oficerów.

Menażerja, fr., zbiór żywych zwierząt dzikich, obwożonych na pokaz w klatkach.

Menażki, fr., naczynia, urządzone tak, że jedno wchodzi nieco w drugie, objęte wspólną rączką, służą do przenoszenia potraw, obiadów (fig.).

Menażować, fr., oszczędzać, ochraniać; szanować (zdrowie).

Menażowny, fr., oszczędny, gospodarny, skromny, oględny w wydatkach.

Mendel, nm., piętnaście sztuk; piętnaście snopów zboża, ułożonych na krzyż kłosem do góry.

Mendykant, łć., żak żebrzący.

Mener, fr., kierownik stronnictwa; kierownik intrygi.

Menestrel, fr.p. Minstrel.

Menhir, fr., „długi kamień“, pojedyńczo lub w szeregu z innemi stojący wielki blok kamienny przedhistoryczny, pomnik religijnych wierzeń celtyckich, prawdopodobnie dawny grobowiec; inaczej lech (fig.).

Menilit, łć., odmiana opalu.

Menisk, gr., soczewka wklęsło-wypukła; krzywa powierzchnia płynu w rurce włoskowatej.

Mennica, nm., zakład rządowy, w którym biją pieniądze.

Menniczy, nm., przym. od Mennica; m-a stopa = stosunek złota a. srebra do legatury w monetach.

Menonita, Manista, nowochrzczeniec, anabaptysta, od imienia założyciela sekty, ks. Simonsa Menno (1492—1501).

Mensa, łć., stół kamienny, w którym są umieszczone relikwie św. i na którym odprawia ś. Msza święta, ołtarz.

Menstruacja, łć., czyszczenie miesięczne u kobiet.

Mensula, łć., stół mierniczy.

Mensura, łć.p. Menzura.

Mensuralny, łć., wymierny, możliwy do zmierzenia; m. śpiew = mieszany średniowieczny.

Mentalny, łć., wewnętrzny, duchowy, w myśli będący, nie wypowiadany głośno.

Mentel, rodzaj motyla; ptak wróblowaty cienkodzioby, pomurnik, pomurek (fig.).

Mentol, łć., ciało krystaliczne, otrzymywane z olejku miętowego.

Mentor, gr., wychowawca, przewodnik i doradca młodzieńca; iron., nudny i pedantyczny opiekun i doradca (forma ż. Mentorka).

Mentorować, gr., kierować przez doradzanie; uczyć; iron., dawać nudne i pedantyczne przestrogi.

Mentorstwo, gr., manja dawania nauk a. uwag; prawienie morałów.

Menu, fr., spis potraw, składających ucztę, jadłospis.

Menuet, fr., staro-francuski taniec; muzyka do tego tańca (zdr. Menuecik); część symfonji, sonaty (zwykle trzecia).

Menzura, Mensura, łć., miara, wymiar, przedział; w fechtunku: odległość między zapaśnikami; stanąć na m-rze = do pojedynku; w organach: stosunek wielkości i szerokości piszczałek; wymiary w innych instrumentach; w aptekarstwie: naczynie z podziałką do: mierzenia płynów (fig.); w! drukarstwie: miara długości kolumny.

Meonida, gr., muza.