Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/579

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Konkluzja, łć., zakończenie, np. mowy, rozprawy; wynik rozumowań, wniosek ostateczny, uchwała.

Konkokcja, łć., trawienie, strawność.

Konkomitacja, Konkomitatywa, łć., zaopinjowanie przez władzę prośby a. podania, przesłane z raportem do władzy wyższej.

Konkordancja, łć., zgodność; porównanie ustępów, zgadzających się. dosłownie, traktujących o jednym i tym samym przedmiocie, k. biblijna, alfabetyczny wykaz wyrazów a. sentencji, zawartych w Biblji, ze wskazaniem miejsca, gdzie się znajdują.

Konkordans, łć., druk., czcionka a. justunek 36-punktowy.

Konkordat, łć., ugoda, traktat papieża z rządem w rzeczach, dotyczących Kościoła; układ zawarty między upadłym handlowo dłużnikiem a jego wierzycielami w postępowaniu upadłościowym.

Kónkordja, łć., zgodność, zgoda, jedność.

Konkordować, łć., porównywać, sprawdzać; k. ś. = zgadzać ś.

Konkrecjanin, łć., zwolennik poglądu filozoficznego, utrzymującego, że dusza wzrasta razem z ciałem.

Konkret, łć., pojęcie ściśle odpowiadające przedmiotowi rzeczywistemu (przeciwieństwo: abstrakt).

Konkretnie, łć., istotnie, pewnie, rzeczywiście.

Konkretny, łć., podpadający pod zmysły, pod doświadczenie, dotykalny, ujęty, rzeczywisty; ściśle określony, oparty na zajadach pewnych, liczący ś. z rzeczywistością (np. wniosek, wywód).

Konkretyzować, łć., nadawać pojęciu oderwanemu cechy rzeczywistości.

Konkubina, łć., nałożnica.

Konkubinat, łć., pożycie nieślubne.

Konkurencja, łć., współzawodnictwo, współubieganie ś,; przyczynianie ś do wspólnych kosztów na utrzymanie szkół, dróg i t. p.; wolna k. = nie skrępowana przepisami państwowemi.

Konkurencyjny, łć., przym. od Konkurencja; k-e ceny, możliwie najniższe ceny; k-e powinności = zobowiązanie (gmin, osób) należenia do wspólnych wydatków na kościoły, szkoły i t. p.

Konkurent, łć., współzawodnik, rywal; starający się o panno.

Konkurować, łć., współzawodniczyć, rywalizować, ubiegać ś., starać ś. o upodobaną kobietę niezamężną a. wdowę, celem poślubienia jej.

Konkurs, łć., współubieganie ś. o urząd, o nagrodę za jaką pracę; wystąpienie sądowe wierzycieli przeciwko niewypłacalnemu dłużnikowi.

Konkursowy, przym. od Konkurs; k-a komisja = złożona z osób, posiadających zaufanie i znających ś. na rzeczy, którą mają oceniać dla rozsądzenia konkursu (sąd k.); k-a praca = ubiegająca ś. o nagrodę wyznaczoną: k-a masa — p. Masa.

Konkury (-ów), fr., blp., ubieganie ś. o rękę panny, zaloty.

Konkwistador, hiszp., zdobywca, zaborca.

Konneksja, łć.p. Koneksja.

Konnetabl, fr.p. Konetabl.

Konnica, wojsko konne, jazda, kawalerja.

Konniwencja, łć., konszachty, wspólnictwo.

Konno, przysł., wierzchem, na koniu.

Konnojezdka, aktorka cyrkowa, woltyżerka, amazonka.

Konny, jadący na koniu, jezdny; wojsko k-e = konnica, jazda; kolej k-a = wagony toczące ź. po