Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/578

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


k.); cel, zamiar, zamysł: tym k-em a. na ten k. = w tym celu; przysł., nakoniec, w końcu, na końcu; k. k-em albo k. k-ów = ostatecznie, wreszcie; w ostatnim razie, na upartego; tak ma być i k.! = ostateczno postanowienie.

Koniecznie, przysł. od Konieczny; nie k. = nie ze wszystkim, niezupełnie, nieszczególnie.

Konieczność, potrzeba nagląca, nieodzowność; mus; w logice: niemożebność czego przeciwnego a. sprzecznego.

Konieczny, bez którego nie można ś. obejść; nieodzowny, niezbędny, nieuchronny, nieunikniony, bezwarunkowy.

Konifery, łć., drzewa iglaste, szyszkorodne.

Koniferyna, łć., glukozyd znajdujący ś. w drewnie drzew iglastych.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Konik morski.png
M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Konik polny.png
M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Konik skoczek.png

Konik (zdr. od Koń), mały koń, źrebak; kij, na którym małe dzieci jeżdżą; haczyk od haftki; podstawa w skrzypcach, ponad którą spoczywają struny; k. morski albo pławikonik, rodzaj ryby morskiej (f.); k. zwierzyniecki, zabawa ludowa w Krakowie po święcie Bożego Ciała; przen., ulubiony przedmiot rozmowy, o którym coraz się mówi; k. polny, prostoskrzydły, skaczący (fig.); figura w szachach, skoczek (fig.).

Konikowy, zadanie k-we w szachach.

Konina, mięso końskie.

Koniokrad, Koniokradca, złodziej koni.

Koniopłoch, Konistrach, bot., roślina z rodziny baldaszkowych.

Konisko, zgr. od Koń; koń zbiedzony, godny politowania.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Konitrud.png

Konitrud, roślina z rodziny trędownikowatych (fig.).

Koniuch, Koniucha, pasterz koni; gatunek ptaka drapieżnego (kaniuk).

Koniuszek, Koniuszczek, zdr. od Koniec; sam koniec jakiej rzeczy, sam czubek.

Koniuszy, przełożony nad końmi i stajniami na dworze królewskim a. wielkopańskim; godność dworska (w. koniuszy).

Koniuszyc, syn koniuszego.

Konjektura, łć., domysł, przypuszczenie, prawdopodobieństwo; wniosek oparty na przypuszczeniu, na prawdopodobieństwie.

Konjugacja, łć., odmiana czasowników (słów), czasowanie.

Konjugować, łć., odmieniać czasownik przez czasy, osoby i liczby.

Konjunkcja, łć., związek, liga, koalicja, sojusz; zmowa, spisek; takie stanowisko dwu planet, że obie mają jednakową długość astronomiczną czyli znajdują ś. na jednej płaszczyźnie prostopadłej do ekliptyki; inaczej: połączenie; w gram., spójnik.

Konjunktura, łć., zbieg okoliczności, traf, obrót rzeczy; widoki, nadzieje: ogół przyczyn, powodujących zwyżkę a. zniżkę cen (towarów, pracy, stopy %-ej i t. p.).

Konjunktyw, łć., tryb łączący w konjugacji.

Konjuracja, łć., spisek, sprzysiężenie.

Konkieta, fr., podbój serca, zdobycie panny a. kawalera, zniewolenie sobie, podobanie się.

Konklawe, łć., miejsce, gdzie zamknięci kardynałowie obierają papieża; zgromadzenie kardynałów, zebranych w tym celu.

Konkludować, łć., wyprowadzać ostateczne wnioski, streszczać, zakończyć mowę, rozprawę.