Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/566

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Kołodziej, Kolarz, rzemieślnik, robiący koła do wozów; stelmach.

Kołomaź, maźnica, smarowidło do kół.

Kołomyjka, ukr., skoczny taniec ludowy w Galicji wschodniej.

Kołotocznik a. Wołowe oczko, roślina z rodziny złożonych.

Kołowacieć, drętwieć, sztywnieć, tężeć; dostawać kołowacizny (o owcach); odchodzić od rozumu, głupieć.

Kołowacizna, Kręciek, choroba, powstająca z obecności w mózgu bąblowca (z zarodków tasiemca); przen., ogłupienie, głupota, bzik.

Kołować, chodzić wkoło, obracać ś. w koło, kręcić ś., krążyć; błądzić, objeżdżać, obchodzić; przen., mówiąc, odbiegać od rzeczy; używać wybiegów; k. ś., wirować, obracać ś., kręcić ś.

Kołowaty, podobny do koła, okrągławy; zdrętwiały, zdrewniały, który dostał kołowacizny, błędny; przen., głupi, głupkowaty, pomieszany, bzikowaty.

Kołowiec, welocyped, rower; rodzaj statku wodnego.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kołowrotek.png

Kołowrotek, przyrząd do przędzenia, kółko, kądziel, zwijadło (fig.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kołowrót.png

Kołowrót, Kołowrot, przyrząd do przędzenia, kołowrotek, kółko; przyrząd poziomy w kształcie krzyża, obracający ś. na słupku w miejscu, którędy można tylko przechodzić, nie przejeżdżać; rodzaj wrót podwójnych od pola, których połowy zawieszone są u słupa, stojącego w środku drogi; machina, składająca ś. z koła, osadzonego na wale poziomym (f.) obracana korbą do ciągnienia i spuszczania, winda.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kołpak.png

Kołpak, tur., czapka wysoka kończasta (fig.); czako, giwer; wierzchołek jakiego przedmiotu (zdr. Kołpaczek).

Kołtun, rzekoma choroba, w której włosy bywają skręcone, poplątane i zrośnięte; w lm. kudły; człowiek z rozczochraną głową; mieszczanin, łyk; człowiek o pojęciach ciasnych, zacofanych, filister, burżuj.

Kołtuniasty, Kołtunowaty, mający kołtuny, nierozczesany, niegładki.

Kołtunić się, w kołtun ś. skręcać (o włosach).

Kołtunieć, zwijać ś. w kołtun, dostawać kołtuna.

Kołtunerja, Kołtuństwo, zbior., mieszczaństwo, mieszczuchy, usposobienie mieszczuchów.

Kołysać, bujać, kolebać, wahać, chwiać, chybotać, kiwać; k. ś., iść krokiem wahającym, bujać ś., ważyć ś., wahać ś., kiwać ś.

Kołysanka, pieśń, śpiewana nad kołyską przy usypianiu dziecka.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kołyska.png

Kołyska, sprzęt do kołysania dziecka, kolebka (zdr. Kołyseczka) (f.).

Koma, gr., przecinek; senność chorobliwa, śpiączka.

Komandor, łć., posiadający najwyższy stopień jakiego orderu; naczelnik zakonu rycerskiego — p. Komtur.

Komandorja, łć., własność ziemska kościelna oddana do użytku rycerzom jakiego zakonu.

Komandyta, łć., spółka handlowa, ograniczona wielkością wkładów i odpowiedzialnością spójników; filja firmy kupieckiej.

Komandytor, łć., spólnik spółki komandytowej, w jej interesach handlowych nie biorący czynnego udziału.

Komandytowanie, łć., urządzenie interesu sposobem komandytowym.