Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/547

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Klej, materjał używany do klejenia, substancja lepka, lep do spajania, sklejania.

Klejkowaty, Klejowaty, Klajstrowaty, zawierający w sobie klej, kleik, lepki.

Klejnocik, nm., zdr. od Klejnot.

Klejnot, nm., kamień drogocenny, drogi kamień z wyrytym herbem szlacheckim; k-y = kosztowności, biżuterja; przen., coś drogocennego, ozdoba, chluba; osoba droga, kochana; k. szlachecki = herb; k-y koronne = insygnja monarsze, regalja.

Klejnotnik, nm., obrabiający drogie kamienie; szlachcic herbowy.

Klejonka, coś sklejonego, materjał bawełniany wkładany w środek kołnierzyków, mankietów dla nadania im sztywności; licha kompilacja, coś skleconego.

Klejowaty, Kleisty, lipki, klecący ś., ciągnący ś., niekruchy.

Klejowy, przym. od Klej; zaprawiony klejem, pomieszany z klejem.

Kle, kle! naśladowanie głosu bociana.

Klekot, odgłos uderzenia kilku przedmiotów o siebie, kołatka; głos wydawany przez bociana, klekotanie; dzwonek drewniany; coś rozklekotanego przez użycie, gruchot, rozstrojony instrument muzyczny, powóz zużyty, maszyna zepsuta, zegar zepsuty i t. p.; gaduła, papla.

Klekotać, kołatać, grzechotać, brząkać; klaskać, klapać (o bocianie); źle grać na instrumencie muzycznym. brzdąkać; przen., paplać, gadać bezustanku, trajkotać; k. komu nad głową = zanudzać go gadaniną; k. ś., bulgotać, wrzeć, kotłować ś.

Klekotka, grzechotka, kołatka, dzwonek drewniany; kobieta wielomówna, gaduła, trajkotka, papla.

Klekotliwy, klekoczący; świegotliwy, trajkotliwy, gadatliwy.

Kleks, nm., plama z atramentu na papierze; atrament z pióra, skapnięty na pisanie.

Klektaćp. Klekotać; k. pacierze = mówić je bezmyślnie, byle jak, klepać.

Klektanina, nudne ciągłe powtarzanie tego samego, gadanina, paplanina.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Klematys.png

Klematys, łć., roślina Powojnik (fig.).

Klempa, Klępa, nm., krowa ociężała; kobyła, szkapa; pogrd., kobieta rozlazła, otyła, niechlujna, flądra; kobieta podejrzanych obyczajów, nierządnica; gatunek ryby.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kleń.png

Kleń, Kleniek, ryba brzuchopłetwa, karpiowata (fig.).

Kleń, Kleniec, deska bez fug z boku, służąca do pokrycia dachu.

Klep, przyrząd rybacki, złożony z łańcucha i zaczepionych na nim deseczek do zapędzania ryb w sieci.

Klepacz, Klepaczka, narzędzie do klepania lnu; gaduła.

Klepaczka, narzędzie do oczyszczania włókna, lnu i konopi; kijanka do prania bielizny.

Klepać, zlekka uderzać dłonią, kuć na płask, na zimno, ubijać; k. kosę = ostrzyć; k. beczkę = pobijać; k. monetę = bić monetę; przen., k. biedę, k. nędzę = żyć w ubóstwie; paplać, pleść, zrzędzić bezmyślnie co powtarzać.

Klepadło, to, czym ś. klepie, kloc do ubijania ziemi, ubijak; klekotka, kołatka, dzwon zepsuty, stary zegarek, stary fortepjan.

Klepak, wytarta moneta miedziana.

Klepalny, kowalny (k-ne żelazo).

Klepień, gatunek ryby podobnej do łososia.