Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/546

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


sień, w której idą schody na piętra; winda w szybie kopalnianym.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Klaubzega.png

Klaubzega, nm., wielka piła, którą we dwuch rznie się drzewo (fig.).

Klaustralny, łć., klasztorny, zakonny.

Klaustrofobja, gr., uczucie męczącej trwogi i niepokoju w miejscach zamkniętych.

Klaustrum, łć., klasztor, zamknięcie.

Klauzula, Klauza, łć., zastrzeżenie, warunek, zamieszczony w dokumencie prawnym z obowiązkiem dotrzymania go, k. egzekucyjna, nakaz wykonawczy z mocy aktu lub wyroku.

Klauzura, łć., zamknięcie, życie klasztorne, poddane ścisłym przepisom; coś ukrytego, tajemnego.

Klawicymbalista, łć., grający na klawicymbale; pogardl., lichy fortepjanista.

Klawicymbał, wł., dawny instrument tej samej natury co fortepjan (dziś nie używany).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Klawikord.png

Klawikord, fr., dawny instrument muzyczny krótkiej budowy o strunach metalowych i klawiszach (fig.); podobnie jak fortepjan.

Klawirauscug, nm., układ fortepjanowy jakiej większej kompozycji, pierwotnie ułożonej na orkiestrę.

Klawisz, łć., deseczka drewniana, poruszająca młotek, uderzający w struny, przykryta zwykle kością słoniową, należąca do klawjatury; u złodziei: wytrych.

Klawisznik, Klawisiarz, łć., złodziej, posługujący ś. wytrychami; strażnik więzienny.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Klawjatura.png

Klawjatura, łć., szereg klawiszów w instrumencie klawiszowym, za których uderzeniem w struny wydobywa się dźwięki z instrumentu (fig.).

Kląć, Klnąc, mówić przekleństwa, przeklinać, złorzeczyć, wymyślać; klątwę rzucać, wyklinać, zaklinać, rzucać zaklęcie; k. ś., zaklinać ś., przysięgać się.

Kląskać, klaskać językiem, jedząc; mlaskać.

Kląskawa, ptak wróblowaty zębodzioby z rodziny drozdów.

Klątwa, przeklinanie, przekleństwo, przysięga, zaklęcie; wyklęcie kościelne, ekskomunika, interdykt; pod k-ą = pod grozą klątwy.

Klecanka, owad błonkoskrzydły oso waty, papiernica.

Klecha, łć., pogardl., ksiądz, posługacz kościelny, bakałarz.

Klechda, stare podanie ludowe, baśń.

Klecić, lepić, budować jako tako, naprędce; składać byle jako, partolić; bajać, pleść; k. ś., byle jak powstawać; układać ś. bez sensu, marzyć ś.

Kleconka, rzecz, mowa lub zadanie sklecone, bzdurstwo.

Kleć (-ci), budowla, naprędce sklecona, lepianka, klitka; śpichlerzyk, schowanko, świronek; byle jaka robota, fuszerka; mowa nie tlejąca ś., bzdurstwa, koszałki opałki; rojenia.

Kleft, Klefta, gr., góral grecki, trudniący się rozbojem.

Kleić, lepić, sklejać, spajać klejem, łączyć; naprawiać, urządzać nanowo; k. ś., sp. spajać, łączyć ś., wiązać ś., trzymać ś.; dobrze ś., klei = dobrze ś. składa, powodzi ś.; kleją mi ś. oczy a. powieki = zamykają ś., spać mi się chce.

Kleik, wywar kleisty z ziarn zbożowych: z jęczmipnia, ryżu, owsa i t. p.

Kleisty, Klejowaty, mający własności kleju, klejki, lepki.