Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/542

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


oburzeniem, niecierpliwością; burzyć ś., dyszeć; przen., wrzeć, roić ś., poruszać ś. z wielkim ożywieniem (ulice miasta kipią życiem).

Kipiel, woda kipiąca podczas gotowania; topiel, toń, wir, nurt.

Kipnąć, żart., umrzeć.

Kiprować, nm., oczyszczać; kręcić (nici); tkać w prążki.

Kipsek, ang. (Keepsake), zbytkownie oprawny ozdobny album z rysunkami lub do rysunków i wpisywania wierszy, aforyzmów; album pamiątkowy.

Kir, tur., sukno czarne, tkanina czarna, używana jako oznaka żałoby; żałoba; przen., kolor czarny.

Kira, nm., polana górska, lasem otoczona, zakręt na wzgórzu.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kirasjer.png

Kirasjer, Kirysjer, nm., żołnierz ciężkiej konnicy, zbrojny w hełm i pancerz żelazny (f.).

Kircha, nm., pog., kościół protestancki.

Kireja, ukr.p. Kiereja.

Kirkut, Kierkut, żarg., cmentarz żydowski.

Kirowy, tur., czarny jak kir, żałobny, pogrzebowy.

Kirsz, Kirszwaser, nm., wódka wiśniówka.

Kirylicap. Cyrylica.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kirys.png

Kirys, nm., napierśnik żelazny, pancerz (fig.).

Kiryśnik, nm., dawny husarz polski w kirysie; ten, co robił kirysy.

Kisić, kwasić, zakwaszać; zanurzać kruszec w kwasach gryzących, rozcieńczonych wodą, w celu ściągnięcia rdzy z powierzchni.

Kisieć, dok. Kwaśnieć, burzyć ś., robić, fermentować.

Kisiel (zdr. Kisielek); rodzaj galarety z mąki kartoflanej; chleb słodkawy z rodzynkami; dziesiąta woda po k-u = dalekie pokrewieństwo.

Kisielec, rośl. z gromady grzybów.

Kisior, w piek., czeladnik zarabiający ciasto na chleb, przygotowujący kwas do chleba.

Kislar-aga, tur., główny dozorca w haremie.

Kismet, arab., u Mahometan wiara w nieuniknione przeznaczenie, ślepe poddanie ś. losowi.

Kisnąć, Kisieć, kwaśnieć, robić, burzyć ś., gnić, psuć ś.; przen., gnić z nieczystości, gnuśnieć; przen., k. = kwasić ś., trać ś., gryźć ś.; panna ś. kisi = gorzknieje w staropanieństwie.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kiszka.png

Kiszka, część przewodu pokarmowego od żołądka do otworu stolcowego, jelita (fig.); ślepa k. = wyrostek robaczkowy w jamie brzusznej; jelito zwierzęce, nadziewane krwią, kaszą, wątrobą z bułką i t. p.; przen., k. czarna = odmowa, dana starającemu się o pannę (dostać k-ę czarną = dostać harbuza, odkosza); rura skórzana a. gumowa, służąca do wyrzucania wody na odległość — p. Wąż; k. prochowa = rodzaj miny w kształcie długiego woreczka.

Kiszonka, karm dla bydła z liści jarzyn okopowych zakiszonych.

Kiszony, zakwaszony, jarzyny k-ne = poddane fermentacji (kapusta, buraki i t. p.).

Kiściasty, mający kiście (owies, jęczmień, proso), ułożony nakształt kiści.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kiściec.png

Kiściec a. Ośniat, ptak azjatycki kurowaty (fig.).