Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/538

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Kiełbasić, żart., gmatwać, mącić, bałamucić; k. ś., gmatwać ś., plątać ś.; pok. ś. = pomieszać ś.

Kiełbaska, zdr. od Kiełbasa; mała, cienka kiełbasa.

Kiełbaśnica, kiszka, używana do kiełbasy; cienka kiszka wieprzowa; maszynka do robienia kiełbasy, do napychania mięsem kiszki na kiełbasę.

Kiełbaśnik, wyrabiający kiełbasy, sprzedający kiełbaski parowe, roznosząc je w piecykach po mieście (forma ż. Kiełbaśnica, Kiełbaśniczka).

Kiełbień, rybka podobna do kiełbia.

Kiełczak, prosię ssące, u którego już ś. pokazują kły.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kiełek.png

Kiełek, zdr. od Kieł; część zarodka roślinnego, z której ś. rozwija cała roślina, składająca ś. z korzonka i piórka (fig.); k. korzonkowy = wyrastający ze śpiczastego końca ziarna; k. liścieniowy = wyrastający z przypłaszczonego końca ziarna.

Kiełkować, puszczać kiełki (o roślinach).

Kiełkownica, Kiełkownik, przyrząd do oceniania siły procentowej kiełkowania ziarn zbożowych.

Kiełznać, Kiełzać, koniowi wkładać w pysk mundsztuk, kiełzno; przen., powściągać, hamować, poskramiać; k. ś. powściągać ś.

Kiełzno, uzda, mundsztuk, hamulec.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kiełż.png

Kiełż, niewielki skorupiak, pospolity w wodach stojących (fig.).

Kienjon, hiszp.p. Kanjon.

Kiep (kpa), człowiek do niczego, głupiec, dureń, człowiek lichy.

Kiepa, fr., czapka uczniowska.

Kiepkować, szydzić, żartować, drwić, kpić.

Kiepski, lichy, małej wartości, nieszczególny, nędzny; słaby, chory.

Kiepsko, przysł., od Kiepski = źle; st. w. kiepściej = gorzej.

Kier, fr., czerwień, jeden z czterech kolorów (maści) w kształcie serca w kartach do gry.

Kieramika, gr.p. Ceramika.

Kieramografja, gr., malowanie na wyrobach glinianych.

Kierargiryt, gr., minerał: ruda srebrna, srebro rogowe.

Kierasina, fr., nafta, olej ziemny.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kierat.png

Kierat, nm., maneż, zębate koło poziome z wałem, obracanym przez konie, wprawiające w ruch lżejsze maszyny, jak: młockarnie, sieczkarnie, windy i t. p. (fig.); przen., duża, ciężka, jednostajna praca, nawał zajęcia; nieład.

Kieratofit, gr., skamieniałość korkowa kształtu wachlarzowatego; gorgonja, rogownica.

Kieratolit, gr., skamieniały róg zwierzęcia kopalnego.

Kieraunoskopja, gr., wróżenie przyszłości z piorunów.

Kieraunoskopjum, gr., w teatrze: maszyna do wywoływania grzmotów i błyskawic.

Kierdasz, tur.p. Kardasz.

Kierdel, słowac., stado, gromada (owiec, kóz), doglądane przez bacę.

Kiereja, ukr., surdut, futrem podszyty, opończa z kapturem, burka.

Kiereszować, węg., kaleczyć bronią sieczną, ranić, rąbać, ciąć pałaszem (szczególnie głowę i twarz).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kierezja.png

Kierezja, nm., sukno proste, grube; rodzaj sukmany krakowskiej (fig.).

Kierkut, żarg.p. Kirkut.