Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/505

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Kalwakata, wł., orszak konny — p. Kawalkata.

Kalwarja, łć., stacje Męki Pańskiej obchodzone procesjonalnie; czaszka ludzka; przen., udręczenie moralne: śmierć; śpieszyć jak dziad na K-ę = bardzo się śpieszyć.

Kalwaryjski, przym. od Kalwarja; pełen udręczeń.

Kalwila, fr., gatunek jabłek, niekiedy kalwinkami zwanych.

Kalwin, Kalwinista, wyznawca nauki Kalwina; ewangielik reformowany.

Kalwinizm, nauka Kalwina, czyli wyznanie ewangielicko reformowane.

Kalwiński, dotyczący wyznania ewangielicko-reformowanego.

Kał, błoto, bagno; odchody ludzkie a. zwierzęce, łajno; przen., wszelka nieczystość.

Kałakucki, Kalkucki, od miasta Kalkutta w Indostanie (k-e kury, k-e perły).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kałakut.png

Kałakut, odmiana koguta rasy indyjskiej (fig.).

Kałamajka, ukr., gatunek materji jedwabnej w pasy — p. Kałamaszka.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kałamarnica.png

Kałamarnica, łć., głowonóg dwuskrzelowy (fig.); atramentnica.

Kałamarz, łć., naczynie do atramentu; rezerwuar w maszynie drukarskiej, z którego farba przechodzi na walec podczas druku.

Kałamaszka, białor., wózek wązki, łubem wybity, otwarty, bez budki.

Kałamącić, ukr., mącić, bełtać; bałamucić.

Kałamki, Kałanki, ros., futro wydry a. kuny syberyjskiej; sierść z tego futra, na pędzelki używana.

Kałanek, zwierzę z rodziny kun.

Kałarasz, Karałasz, rum., żołnierz turecki a. rumuński.

Kałausz, Kałauz, tur., przewodnik; k-y, więzienie.

Kałdun, nm., brzuch; przen. pogardl., żarłok, obżartuch, pasibrzuch, rodzaj pierożka z mięsa.

Kałduniasty, brzuchaty.

Kałga, tur., namiestnik chana tatarskiego.

Kałkan, tur., tarcza, puklerz.

Kałkuł, łć., gałka, kreska przy głosowaniu a. wydawaniu wyroku — p. Kalkulacja.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kałmuk.png

Kałmuk, nazwa szczepu tatarskiego (fig.); koń kałmucki; rodzaj kosmatej tkaniny bawełnianej.

Kałożerstwo, chorobliwa chęć pożerania kału.

Kałuk, tur., nadgraniczny posterunek strażniczy.

Kałuża, dół a. rów z wodą błotnistą od deszczów a. ze ścieków; błoto, bagnisko.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kałużnica.png

Kałużnica, Kałużnia, zool., gatunek chrząszcza pięcioczłonkowego (fig.)

Kałużysty, błotnisty, pełen kałuż.

Kamaraderja, Kamractwo, fr., koleżeństwo.

Kamaryla, hiszp., nazwa stronnictwa ulubieńców panującego; zausznicy; tajni doradcy często mający szkodliwy wpływ na bieg spraw publicznych.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kamasz.png

Kamasz, fr., rodzaj wierzchniej pończochy sukiennej lub włóczkowej zapinanej na guziki lub ściąganej; obuwie z krótką cholewką z gumowemi wstawkami po bokach.

Kamasznik, fr., szewc, wyrabiający wyłącznie kamasze; przykrawacz wierzchu buta, czyli tak zwanych cholewek.