Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/494

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


tyczny, o silnym zapachu, otrzymywany z jodu w postaci żółtego proszku, używany w medycynie.

Jodol, łć., proszek brunatnoszary, bez zapachu, używany przy opatrunkach.

Jodowodorny, przym. od Jodowodór; kwas j. = roztwór wodny jodowodoru.

Jodowodór, łć., związek jodu z wodorem, gaz bezbarwny.

Jodowy, łć., przym. od Jod; woda j-wa = jod, rozpuszczony w wodzie.

Jodyna, łć., tynktura jodowa, roztwór jodu w alkoholu, używany w lecznictwie jako środek drażniący.

Jodynować, łć., pędzlować jodyną.

Jog, hind., asceta hinduski, praktykujący zasady jogizmu.

Joga, Jogizm, hind., system religijno-filozoficzny Hindusów, zmierzający do uwolnienia duszy od dalszych migracji i do osiągnięcia nirwany przez ascetyzm, przez odwracanie zmysłów od świata zewnętrznego, pozostawanie w postawach nienaturalnych, przykrych, w ciągłej medytacji itd.

Jogurthp. Yogurth.

Jołop, człowiek ograniczony, głupiec, osieł, idjota

Jon, atom jednego ze składników, na które rozpada się elektrolit pod wpływom prądu elektrycznego; anjon = składnik ujemny, chemicznie działający na anod; katjon = składnik dodatni, chemicznie działający na katod; elektron dodatni albo ujemny.

Jonaty, łć., futro z czarnych kotów swojskich.

Jońska tonacja, w muz., gama o niższym o pół tonu stopniu siódmym

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Joński styl.png

Joński styl, kierunek architektoniczny grecki, odznaczający ś. lekkością słupów i ślimakowatemi kształtami ozdób u kapiteli (fig.).

Jordan, obrzęd święcenia wody w święto Trzech Króli w kościele wschodnim

Jota, nazwa litery j; przen., krzta, odrobina, drobiazg; co do j-y = do najdrobniejszych szczegółów, co do słowa (spełnić rozkaz co do j-y); ani na j-ę = ani na włos; nie brak ani j-y = jest wszystko; j. w j-ę = tak samo, akuratnie, ściśle, literalnie, kubek w kubek.

Jotacyzm, sposób czytania po grecku: e jak i.

Jotować, zaopatrywać jotą, używać joty.

Jowiszowy, jak u boga Jowisza, potężny, groźny.

Jowjalista, człowiek wosoły, żartobliwy, żartowniś, facecjonista.

Jowjalność, jowjalne, wesołe usposobienie.

Jowjalny, łć., wesoły, żartobliwy.

Józefek, roślina hizop.

Józefinizm, łć., wtrącanie ś. cesarza austryjackiego Józefa II-go do spraw kościelnych i dążenie do władzy nad niemi; rządy centralistyczne w Austrji, datujące się od Józefa II-go.

Jubel, nm., radość, uroczystość.

Jubilacja, łć., obchód uroczysty, cieszenie się, radość, radosne okrzyki.

Jubilat, łć., ten, co obchodzi lub obchodził jubileusz swego zawodu, pracy literackiej i t. p. (forma ż. Jubilatka)

Jubiler, nm., oprawiający drogie kamienie, handlujący klejnotami, złotnik.

Jubilerstwo, nm., sztuka jubilerska, sztuka szlifowania djamentów, oprawianie drogich kamieni; zawód jubilera.