Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/454

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


wyświetlenie, wyjaśnienie, powołanie się na jakiś fakt, dla wyjaśnienia czegoś.

Ilustrator, łć., rysownik, robiący ilustracje; objaśniający fakty.

Ilustrować, łć., ozdabiać pismo lub dzieło rycinami; objaśniać, wyświetlać.

Ilustrowany, łć., ozdobiony rycinami, obrazkowy.

Iluzja, łć., złudzenie, omamienie; rodzaj lekkiej, jedwabnej przezroczystej tkaniny.

Iluzjonerstwo, łć., karmienie ś. złudzeniami, kierowanie się nadziejami złudnemi, nieziszczalnemi.

Iluzjonista, łć., dający się powodować złudzeniom; wyznawca iluzjonizmu, magik.

Iluzjonizm, łć., doktryna, według której wszystko jest złudzeniem.

Iluzoryczny, Iluzyjny, łć., złudny, zwodniczy, pozorny.

, nazwa niektórych skał okruchowych, pozornie jednorodnych, rzeczywiście zaś złożonych z miałkich ziarn i różnych łuszczek mineralnych, spojonych z sobą wapiennym a. gliniastym lepiszczem; muł, naniesiony przez wodę gliniasty i wapienny.

Iłki, mażący się jak ił.

Iłowacieć, iłowatym ś. stawać.

Iłować, ubijać iłem.

Iłowaty, zachowujący własność iłu, zawierający w sobie ił.

Iłowy, złożony z iłu.

Im...p. także Imm...

Im — tym, spój., wyrażający stosunek: im prędzej, tym lepiej; o ile.

Imać, dok. Jąć; brać, chwytać, łapać, pojmać; jąć z bezokol. = począć, zacząć (jął płakać).

Imać się, Jąć się czego, kogo, chwytać ś., wziąć ś.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Imadło.png

Imadło, śrubsztak, kleszczyki (f.) (zdr. Imadełko).

Imaginacja, łć., wyobraźnia, urojenie, przywidzenie, fantazja.

Imaginacyjny, łć., istniejący tylko w wyobraźni, urojony; skłonny do urojeń.

Imaginatyk, łć., chory na imaginację, fantastyk, pełen przywidzeń.

Imaginować łć., sobie co, wyobrażać, wystawiać sobie co w myśli, wymarzyć, roić.

Imago, łć., obraz, wizerunek; owad zupełnie wykształcony.

Imakulacja, łć., niepokalaność.

Imakulacyjny, łć., nieskazitelny.

Imam, Iman, arab., uczony duchowny mahometański, przełożony meczetu, sędzia duchowny.

Imanenp. Immanen-.

Imaterjalista, fr., wyznawca zasad immaterjalizmu.

Imatrykuł-p. Immatrykuł-.

Imberb, fr., młokos, młodzieniaszek.

Imbibicja, łć., wsiąkanie, zdolność pochłaniania wody, właściwa tkankom zwierzęcym i roślinnym.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Imbier.png

Imbier, Imbir, roślina z rodziny imbierowatych (fig.); proszek z korzeni tej rośliny; zadać komu pieprzu z i-em = powiedzieć komu gorzką prawdę.

Imbrolio, wł., zamieszanie, zawikłanie; w muz., złączenie dwóch tematów muzycznych o różnym takcie.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Imbryk.png

Imbryk, tur.,, naczynie do zaparzania herbaty, kawy, lub gotowania wody (fig.) (zdr. Imbryczek).

Imć, skr. Jegomość, Jejmość.

Imienie, majętność rodowa, posiadłość, dobro, fortuna; inwentarz żywy, bydło.