Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/446

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Hu! la la! okrzyk myśliwski przy dopędzaniu zwierza.

Hulaszczy, Hulacki, hulający, lubiący hulać, wesoło żyjący, rozpustny.

Huligan, Chuligan, uczestnik szajki łupieżców ulicznych, rozbójnik; pogardl., przen., człowiek skrajnie konserwatywnych zasad, zacofaniec.

Hulknąć, ukr., wskoczyć, chlusnąć, buchnąć.

Hultaić, h. ś., ukr., stawać się hultajem, żyć po hultajsku; próżnować, łajdaczyć ś., łotrować ś.

Hultaj, ukr., człowiek bezrolny, włóczęga, tułacz; próżniak, leniuch, leniwiec; zalotnik, bałamut; łajdak, nicpoń, wisus, huncwot, łotr, nic dobrego, ladaco; nm., holkel, zetknięcie ś. dwóch płaszczyzn dachu, gdzie jest rynna; rynna w dachach łamanych.

Hultajka, ukr., kobieta ladaco, łajdaczka, nierządnica; życie hultajskie, rozwiązłe.

Hultajski, ukr., łajdacki, nierządny; próżniaczy; rozwiązły, szelmowski; bigos h., gatunek bigosu z różnych mięsiw; po h-u = tak jak robią hultaje; h-a trójka = trzech hultajów razem hultających się, wesoła kompanijka.

Hultajstwo, ukr., życie hultajskie; próżniactwo; nierząd, łajdactwo; zbior., hultaje, hałastra.

Hułan, tat.p. Ułan.

Hum! wykrz., wyrażający zadziwienie, powątpiewanie, namysł.

Humanista, łć., człowiek wykształcony wszechstronnie na podstawach klasycyzmu; przyjaciel ludzi, ludzkości, filantrop; ludzki, popularny; uczony, filolog, gramatyk.

Humanistyczny, łć., przym. od Humanizm; studja h-e, wymagające dokładnej znajomości języków starożytnych.

Humanitarność, łć., usposobienie, mające na względzie dobro ludzkie, miłość ludzkości, ludzkie postępowanie, dodatnie przymioty człowieka; ludzkość (w przeciwieństwie do zwierzęcości, brutalności).

Humanitarny, łć., ludzki, mający na względzie dobro ludzkie, z miłości dla ludzi; h-e nauki, zajmujące się umysłową stroną człowieka, dotyczące głównie człowieka: etyka, estetyka, filozofja, ekonomja społeczna.

Humanitaryzm, łć., dążenie do humanitarności w kierunku filozoficznym; kierunek komunistyczny.

Humanizm, łć., kierunek wychowania i kształcenia, opierający ś. na literaturze starożytnych Greków i Rzymian i dążący do wyswobodzenia umysłu ludzkiego z więzów dogmatów i formułek.

Humanizować, łć., czynić ludzkim, uczłowieczać, uobyczajniać; h-na ospa, szczepionka ospy, zaczerpnięta z człowieka dla zaszczepienia jej na innym człowieku.

Humanjora, łć., blp., to, co uszlachetnia człowieka; nauki wyzwolone, szczególnie filologiczne.

Humbug, ang., kłamstwo, podane w takiej formie, iż zwodzi łatwo wielu łatwowiernych; wielkie kłamstwo, w celu reklamy; szarlatanerja.

Humerał, łć., naramiennik, biała chusta, którą kapłan okrywa szyję i ramiona podczas Mszy św.

Humor, łć., wilgoć, soki w ciele ludzkim, limfa; przen., usposobienie, nastrój ducha (zły, dobry h.); wesoły pogląd na świat; wesołość, fantazja (mieć h. = być wesołym; stracić na h-rze = posmutnieć, być w różowym h-rze = być bardzo wesołym, dowcipnym, być podchmielonym); dobroduszna żartobliwość z lekką