Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/436

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


przy którym występują charakterystyczne objawy cielesne i duchowe.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Hipocentaur.png

Hipocentaur, gr., bajeczny potwór z ciałem końskiem a głową i kadłubem męskim (f.).

Hipochondrja, gr., chorobliwy rozstrój psychiczny, wyrażający ś. w usposobieniu ponurem zgryźliwem, śledziennictwo.

Hipochondryczny, gr., śledzienniczy.

Hipochondryk (forma ż. Hipochondryczka), gr., cierpiący na hipochondrję, śledziennik; grymaśnik.

Hipocyklojda, gr., krzywa, utworzona przez punkt okręgu, znajdującego się wewnątrz drugiego okręgu i toczącego się po nim.

Hipodermokliza, gr., wstrzykiwanie podskórne.

Hipodrom, gr., miejsce do wyścigów konnych; ujeżdżalnia, cyrk; arena cyrkowa.

Hipofag, gr., żywiący się mięsem końskiem.

Hipogieum, nieod., podziemie, katakumby, grobowce.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Hipogryf.png

Hipogryf, gr., koń skrzydlaty z głową gryfa, pegaz (fig.).

Hipokaust, gr., przyrząd do ogrzewania.

Hipokonp. Hipochon-.

Hipokras, gr., rodzaj wina przyprawionego a. likieru.

Hipokratesa gr., sztuka, sztuka lekarska.

Hipokratyczna gr., twarz, twarz o zmienionych rysach, oznaczająca śmierć blizką.

Hipokrene, gr., w mit., na górze Helikonie w Grecji, źródło, z którego woda miała dawać natchnienie poetyczne.

Hipokryta (forma ż. Hipokrytka), gr., obłudnik, fałszywy; człowiek skryty, świętoszek.

Hipokrytyka, gr., deklamacja z muzyką.

Hipokryzja, gr., obłuda, dwulicowość, fałszywość, świętoszkostwo.

Hipologja, gr., nauka o koniu, jego rasach, charakterze, przymiotach i t. p.

Hipoman, fr., namiętny miłośnik koni.

Hipomanja, gr., przesadne zamiłowanie do koni.

Hipopatologja, gr., nauka o chorobach konia.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Hipopotam.png

Hipopotam, gr., koń rzeczny, duże zwierzę parzystokopytowe, nieprzeżuwające, z rodziny ociężałych (fig.).

Hipostatyczny, gr., wyrozumowany przez uprzedmiotowanie pojęcia.

Hipostaza, gr., uprzedmiotowanie, uosobienie pojęcia; rozważanie istotnej cechy przedmiotu zamiast samego przedmiotu a. bytu realnego zamiast pojęcia.

Hipostazować, gr., podstawiać byt zamiast pojęcia; uprzedmiotować pojęcie.

Hipostyl, gr., kolumnada kryta z wierzchu.

Hipotaksa, gr., podporządkowanie.

Hipotalatyka, gr., sztuka pływania pod wodą.

Hipoteczny, gr., zastawny, odnoszący się do hipoteki; h. wykaz = wyciąg z księgi hipotecznej, zawierający wyszczególnienie praw własności i zmian w tychże prawach, oraz długów, ciążących na majątku nieruchomym.

Hipoteka, gr., instytucja, zabezpieczająca prawa rzeczywistych