Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/346

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Frywolny, fr., płochy, swawolny, pustacki; błahy, czczy.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fryz.png

Fryz, nm., pas ozdobny pod głównym gzymsem budynku, w kapitelach okiennych, w naddrzwiach, pod gzymsem szafy, pod gzymsem górnym pieca (fig.).

Fryz, nm., koń ciężki, rosły, pochodzący z Niemiec północn.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fryza.png

Fryza, fr., kołnierzyk szeroki, marszczony, kryza (fig.); biała falbanka u czepców i kołnierzy niewieścich; rodzaj sukna grubego (zdr. Fryzka).

Fryzjer, fr., strzygący włosy, robiący peruki, sztuczne loki, koki, koafiury i t. p., specjalista od fryzowania głów, perukarz (forma ż. Fryzjerka).

Fryzjerstwo, Fryzjerka, blm. sztuka, zajęcie fryzjera.

Fryzować, fr., trefić, kędzierzawić, tapirować (f. włosy komu, f. pióra strusie); karbować, fałdować.

Fryzowany, fr., kręcący ś., kędzierzawy; wymuszony; żelazo f-ne, cienkie żelazo kute w sztabkach, pogiętych.

Fryzura, fr., włosy na głowie ufryzowane, fryzjerskie uczesanie włosów, koafiura.

Fryzy, rasa bydła, pochodzącego z Fryzji.

Fuczeć, wydawać głos, jak płomień, dyszeć; szumieć, huczeć; przen., pysznić się.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fuga.png

Fuga, nm., rowek przez cały kant deski, w który wchodzi odpowiedni występ deski dopasowywanej; nut, gara (f.); miejsce spojenia części jakiej całości; w bud. spoina, stosuga, szpara, szczelina; żart. ucieczka; w muz., kompozycja muzyczna, w której temat, wyrażony przez jeden głos albo instrument, przejmowany i powtarzany jest przez inne głosy albo instrumenty.

Fugas, a. w lm. f-sy, w wojs., mina polowa.

Fugas chrustas, żart., uciec w krzaki, drapnąć, dać drapaka.

Fugować, nm., spajać części jakiej całości za pomocą fug; zapychać szczeliny.

Fugownica, nm., cz. Żłobkownica, machina do robienia fug, żłobków.

Fugownik, nm., narzędzie do wyżłabiania rowka w grzbiecie gonta albo fugi w kancie deski; hebel fugowy.

Fugówka, nm., strzelba z rowkami podłużnemi wewnątrz lufy.

Fujara, zgr. od Fujarka; przen., niedołęga, safanduła, jałopa, gamoń.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fujarka.png

Fujarka (zdr. Fujareczka), piszczałka, flet pastuszy, z kory gałązki wierzbowej zrobiony przez wykręcenie z niej drzewa (fig.).

Fuknąć, złajać; nied. Fukać, silnie dmuchać, krzyknąć; f. ś. na kogo = ofuknąć się, oburknąć ś., obruszyć się; brykać, wpadać w szał (o zwierzętach).

Fuks, nm., student świeżo przybyły do uniwersytetu, nowicjusz, fryc; koń lisiej maści; w grze bilardowej przypadkowe zrobienie bili inaczej, niż się zapowiedziało; przypadkowe powodzenie w grze; pospolity krajowy motyl dzienny, rusałka; f-em, przypadkiem, trafem, niechcący, szczególnym zbiegiem okoliczności.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fuksja.png

Fuksja (zdr. Fuksyjka), bot., łć., roślina z rodziny wiesiołkowatych, ułanka (fig.).