Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/311

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Fajansernia, fr., fabryka wyrobów fajansowych.

Fajansowy, fr., zrobiony z fajansu.

Fajczany, nm., przym. od Fajka.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fajczarnia.png

Fajczarnia, Fajkarnia, nm., pokój do palenia fajek przeznaczony; stojąca na ziemi podstawa, na której stoi dobór fajek na długich cybuchach (fig.).

Fajczarz, Fajkarz, nm., namiętny palacz fajki.

Fajeczka, nm., zdr. od Fajka.

Fajer, nm., dosłow. ogień; zapał, gorliwość; mieć w głowie f. = być pijanym; dać f-u = obić.

Fajerant, nm., koniec dnia roboczego u rzemieślników; odpoczynek po pracy.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fajerka.png

Fajerka, nm., krążek żelazny, pokrywający otwór w kuchni angielskiej (fig.); naczynie z węglem rozżarzonym (do kadzenia); piecyk przenośny do grzania kolb do lutowania (fig.).

Fajerkasa, mn., opłata ubezpieczeniowa od ognia; asekuracja wypłacana po pożarze ubezpieczonemu.

Fajerwerk, nm., ogień sztuczny; przen., efekt sztuczny; chwilowy wybuch uczucia; f-ki dowcipu = iskrzące dowcipy.

Fajerwerkarz, nm., ten, co urządza fajerwerki, pirotechnik.

Fajerwerkier, nm., podoficer w artylerji.

Fajfer, nm., grający na piszczałce; odmiana gołębia.

Fajfoklok, ang., dosł. piąta godzina; popołudniowe przyjmowanie gości.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fajka.png

Fajka, nm., (zdr. Fajeczka), przyrząd do palenia tytuniu; lulka, cybuch z lulką (fig.).

Fajla, nm., pilnik drobno nasiekany.

Fajn, Fein, nm., czysty, wyborowy, przedni, wytworny, piękny, delikatny; dobrze, doskonale, wytwornie.

Fajngold, nm., czyste złoto.

Fajnować, nm., oczyszczać metale za pomocą topienia; kłamać, oszukiwać.

Fajnzylber, nm., czyste srebro.

Fajt! wykrz. oznaczający szybki zwrot a. przewrócenie się, przewinięcie się; szust! myk! klap! brzdęk! bęc! rym! buch!

Fajtaćp. Fajtnąć.

Fajtłapa, utykający na nogi, mający krzywe nogi, koszlawiec; niezgrabjasz, niedołęga, niezdara.

Fajtnąć, nied. Fajtać, machnąć, kiwnąć, zabujać, zakołysać; przewrócić się, fiknąć.

Fajtuś, głuptas, błazenek.

Fakcik, łć., fakt małoznaczny; drobne zdarzenie.

Fakcja, łć., stronnictwo, zwłaszcza polityczne, partja, poplecznicy, koterja; niezgoda, rozruch, spisek, zmowa, knowanie, konszachty.

Fakcjonista, łć., tworzący stronnictwa, fakcje; wichrzyciel, burzyciel, podżegacz, agitator.

Fakcyjka, zdr. od Fakcja, koteryjka, partyjka, małe stronnictwo.

Fakcyjność, łć., stronniczość.

Fakcyjny, fr., przym. od Fakcja (f. zatarg).

Fakielcug, nm., pochód, korowód z pochodniami w celu uczczenia kogo.

Fakieltanc, nm., taniec z pochodniami.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Fakir.png

Fakir, arab., mnich muzułmański (w Indjach), umartwiający ciało, pokutnik hinduski (fig.).

Faksy, (-ów), nm., wykrzywianie twarzy, miny; w szew. deseń kolorowy na podeszwie.