Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/243

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


kwiecie dojrzewają niejednocześnie.

Dwoisty, podwójny, dubeltowy, zdwojony; na dwoje złożony, dwojaki; przen., dwuznaczny, nieszczery, obłudny; wahający ś., wątpliwy.

Dwoiście, przysł. od Dwoisty, podwójnie; wątpliwie, i tak i tak.

Dwojaczki, blp.p. Dwojak; bliźnięta; dwa lub więcej orzechów razem zrosłych.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Dwojaki.png

Dwojak, bliźniak; chałupa dla dwuch rodzin, dom o dwuch izbach, rozdzielonych sienią; w lm. Dwojaki, Dwojaczki, Dwójniaki, dwa garnki razem zlepione, ze wspólnem uchem u góry (fig.); moneta dwugroszowa, dwugroszniak, dwugroszówka.

Dwojaki a. Dwoisty, z dwuch różnych części złożony (zboże d-kie: ozime i jare, d-kim sposobem); mający dwa znaczenia, dwuznaczny, dwustronny (słowo o d-kim znaczeniu).

Dwojako, przysł. od Dwojaki; dwojakim sposobem; w dwójnasób, dwa razy tyle.

Dwoje (-jga), licz. zbior. od Dwa; d. ludzi, d. dzieci, człowiek ma d. oczu; d. skrzypiec; we d. = dwa razy, podwójnie, we dwuch, we dwie; nas d. = dwuch, dwie; we d. złożyć = złożyć przez dół; na d. babka wróżyła = nie wiadomo, czy! będzie lepiej, czy gorzej.

Dwójniakip. Dwojak.

Dworactwo, blm., tłum dworaków, zgraja dworaków; pochlebstwo, służalstwo — p. Dworskość.

Dworaczy, przym. od Dworak (służalstwo d-e).

Dworaczyćp. Dworakować; przen., pochlebiać, nadskakiwać.

Dworak (forma ż. Dworaczka), dworzanin; ten, co żyje przy wielkim dworze; przen., układny, i zręczny, przebiegły, pochlebca, nadskakujący w obejściu.

Dworakować, Dworaczyć, Dworować, być dworakiem, służyć dworsko; żartować, kpinkować, drwić, szydzić.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Dworek.png

Dworek, zdr. od Dwór, domek w mieście lub na wsi, zwykle z gankiem czyli werandą (f.).

Dworka, Dwórka, dama dworska, panna dworska; klucznica, gospodyni folwarczna; dziewka dworska, służąca dworska.

Dwornie, Dworno, przysł. od Dworny: bogato, wystawnie, paradnie, okazale; grzecznie, układnie, po dworsku.

Dwornik, włodarz, ekonom, odźwierny.

Dworno, przysł. od Dworny, wystawnie, okazale, bogato.

Dworny, grzeczny, układny, elegancki, wykwintny, wytworny, wyszukany, etykietalny; nadworny.

Dworowaćp. Dworakować.

Dworski, do dworu monarszego należący; d. a. dworny, dworowy, należący do dworu, do właściciela majątku; pański; skarbowy; (trzymać ś. d-ej klamki = służby przy dworze, d-ego, rz. — dworzanin, szczególniej niższego stopnia; służący we dworze.

Dworsko, przysł. od Dworski, po dworsku, układnie, z etykietą, z ceremonjami.

Dworskość, Dworactwo, Dworszczyzna, życie dworskie, sposób postępowania dworski, dworakom właściwy; grzeczność, etykietalność, układne obejście.

Dworszczyzna, pańszczyzna, powinności dworskie, d. a. dworactwo, ludzie dworscy, dworzanie, czeladź dworska — p. Dworskość.

Dworus, pogardl., dworzanin, dworak, służalec dworski.