Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/189

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Deklinator, łć., busola zboczeń, przyrząd do pomiarów, tyczących ś. magnetyzmu ziemskiego.

Deklinograf, łć., busola zboczeń, notująca swe wskazania.

Deklinować, łć., w gram.: odmieniać przez przypadki.

Deko, Deka, nm., część instrumentu muz. (np. u fortepjanu), stanowiąca jego przykrycie; D. = mały blat.

Dekokcja, łć., metoda odwarowa a. dekokcyjna; piw., doprowadzenie zacieru słodowego do stopnia cukrowania się.

Dekokt, łć., odwar, wywar jako lekarstwo; wyciąg z ziół.

Dekoloryzacja, łć., zanik barwy naturalnej jakiego przedmiotu, płowienie, pozbawianie barwy, odbarwianie.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Dekold.png

Dekolt, fr., wycięcie u sukni dekoltowanej (fig.).

Dekoltować się, fr., strojąc ś., zostawić szyję i gors goły.

Dekompletować co, fr., psuć komplet czego: D. rocznik pisma, gubiąc oddzielne numery jego (= defektować).

Dekompozycja, łć., chemiczny rozkład na części; rozprzęganie ś. ładu w umyśle, w społeczeństwie.

Dekoncertować, Dekonfiturować, fr., zawstydzać, zbijać z tropu, mieszać, żenować, konfundować, wprawiać w zakłopotanie. D. ś., tracić pewność siebie, plątać ś., mieszać ś., konfundować ś.

Dekontenans, fr., chwilowa utrata pewności, zmieszanie ś.

Dekoracja, łć., upiększenie, przyozdobienie artystyczne (ulicy, budowli, pokoju, stołu, posągu itp.); ornament; order, znak honorowy; D. teatralna = malowane widoki, malowidło, stanowiące tylną ścianę sceny; przen., zmiana D-ji = zmiana postaci rzeczy, inny humor, inna mina skutkiem zupełnej zmiany warunków.

Dekorator, łć., malarz, robiący dekoracje sceniczne; tapicer, ubierający pokój.

Dekoratornia, łć., pracownia przy teatrze, przygotowująca dekoracje.

Dekorować, łć., ustawiać dekoracje na scenie; upiększać, przyozdabiać; D. kogo = dawać order komu.

Dekort, łć., nieod., hand., ustępstwo w cenie w razie natychmiastowej zapłaty za towar; potrącenie z ceny towaru dostarczonego w gatunku gorszym niż zamówiony, lub z braku wagi.

Dekret, łć., wyrok, uchwała, postanowienie, decyzja.

Dekretacja, łć., notatka, zapisana przez zwierzchnika na korespondencji, otrzymanej przez biuro, wskazująca podwładnym sposób jej załatwienia; rezolucja, napisana od ręki na prośbie czyjej.

Dekretalja, łć., zbiór ustaw kanonicznych.

Dekretały, łć., wyroki papieskie.

Dekretarz, łć., księga, gdzie się mieszczą wyroki w ostatecznej formie, z motywami i aneksami.

Dekretować, łć., wyrokować, orzekać, wydawać dekret; skazywać.

Dekstroza, łć., chem., cukier gronowy, jedna z dwu glukoz, na które rozpada się cukier trzcinowy przy inwersji.

Dekstryn, Dekstryna, łć., chem., wodan węgla, tworzący się z mączki przy wyższej temperaturze, guma skrobiowa.

Dekurażować, fr., onieśmielać, odbierać odwagę, zrażać.

Dekurjon, łć., przełożony nad oddziałem, z dziesięciu ludzi złożonym, dziesiętnik.

Delacja, łć., — p. Denuncjacja.