Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/1055

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Otłuczki (-ów), skorupy powstające przy otłukiwaniu.

Otłukiwać, Obtłukiwać, obijać, utrącać, wyszczerbiać, uszkadzać.

Otłuszczać, dok. Otłuścić; czymś tłustym naokoło smarować, okładać; tłustością zaprawiać, okraszać; tłustym czynić.

Otłuszczenie, zrobienie tłustym; obrośnięcie tłuszczem (o. serca).

Otłuścićp. nied. Otłuszczać.

Otłuścieć, nabyć tłustości, stać ś. tłustym.

Oto! Ot! Otóż! wykrzyk. oznaczający: ukazywanie kogoś a. czegoś: o. on! o. człowiek!; odpowiedź wołającemu, pytającemu: o. jestem! otom ja!; zwracanie uwagi na pewien przedmiot: o. co uczynić należy; ten o. = ten, którego tu widzicie, ten właśnie: ten o. człowiek jest moim zbawcą; ni mniej, ni więcej, tylko...; i kogo ujrzał? o. rodzonego ojca; właśnie że... otóż nie puszczę!; otóż masz! otóż macie! = oznacza uskarżanie ś. na co, żal: masz tobie! do licha!; ukazywanie wielkości na ręku, na palcach: ot taki! ot tyle!.

Otoczak, kamień zaokrąglony przez prąd wody.

Otoczenie, to, co kogo a. co otacza; ci, którzy kogo otaczają; obwiedzenie, opasanie.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Otoczka 1.png
M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Otoczka 2.png

Otoczka, błona, otaczająca komórkę organiczną (fig.); roślina z rodziny motylkowatych, cieciorka, ciecioreczka, cieciereczka (f.).

Otoczniowate, rząd grzybów, do którego między innemi należy sporysz zbożowy.

Otoczny, okolny.

Otoczyćp. nied. Otaczać.

Otoczyna, miejsce gładkie, wynioślejszy brzeg obejmujący; błona otaczająca, djafragma; wióry, trociny, powstające przy toczeniu drzewa na tokarni; filung.

Otoczysty, szeroki, buchasty.

Otoć, oto, otóż.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Otofon.png

Otofon, gr., przyrząd, ułatwiający słyszenie ciężko słyszącym (fig.).

Otok, brzeg okrągły, obwód, okrąg, napis kolisty na monetach i medalach; obłożenie czego, futrowanie; kloc dla żarn do mielenia w domu, kadłub; zebranie ś. ropy w klatce piersiowej.

Otoknąć, Obtoknąć, opłukać.

Otolity, gr., kamyki słuchowe, ciałka wapniste, znajdujące ś. w organie słuchowym.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Otomana.png

Otomana, fr., nizka sofa wyściełana, jakby złożona z poduszek, z wałkami zamiast poręczy bocznych (fig.).

Otopićp. nied. Otapiać.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Otoskop.png

Otoskop, gr., uszny wziernik, przyrząd do badania wnętrza ucha (f.).

Otóżp. Oto.

Otrąbić, ogłosić, oznajmić co przy dźwięku trąb; przen., rozgłosić, rozgadać, rozpaplać.

Otrącać, Obtrącać, dok. Otrącić, Obtrącić; otłukiwać, obijać, wyszczerbiać; o. ś., trącać ś., uderzać ś. o co.

Otrębiasty, podobny do otrąb; zawierający w sobie otręby.

Otrębowaty, podobny do otrąb, łuszczący ś. (wysypka o-a).

Otręby (otrąb a. -ów), łupinki ziarna, przez pytel a. przez sito od mąki odłączone.

Otrędowacieć, dostać trądu.

Otroczyć, obciążać trokami.

Otrok, młody chłopiec, młodzieniec; wyrostek; pachołek, dworzanin; rodzaj sieci myśliwskiej.