Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/1031

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Ortoskop, gr., przyrząd, stosowany w mineralogji do badań optycznych działania światła.

Ortotropizm, gr., pionowy wzrost roślin.

Orycerzyć, pasować na rycerza.

Oryginalnie, łć., przysł., nie naśladowczo, prawdziwie; samodzielnie, charakterystycznie; szczególnie, dziwnie.

Oryginalność, łć., ogół cech, właściwych osobie lub rzeczy, odróżniających ją od innych; samoistność; w dziele sztuki: nowość, świeżość, charakterystyczna odrębność; przesadne uganianie ś. za czymś nowym, niebywałym, wyróżnianie ś. od otoczenia; dziwactwo, ekscentryczność.

Oryginalny, łć., nie naśladowany, nie sztuczny, nie fabrykowany, nie podrabiany (koniak o.), woda mineralna o-a = naturalna; wypływający z osobistego świeżego pomysłu, charakterystyczny, odrębny; taki, jak był pierwotnie napisany, namalowany; jaki wyszedł pierwotnie w druku, nie kopja, nie przedruk, nie przeróbka ani przekład; dziwaczny, osobliwy.

Oryginał, łć., pierwowzór, służący do naśladowania, do wykonywania kopji, ale sam nie mający wzoru; dzieło sztuki, samorzutnie pomyślane i wykonane; rękopis, dokument, akt właściwy, pierwotny (w odróżnieniu od kopji); rzecz rzadka, cenna; człowiek, nie troszczący ś. o to, co o nim powiedzą, dziwak, fantastyk.

Oryktogienja, gr., nauka o powstawaniu minerałów.

Oryktognozja, gr., część mineralogji, ucząca rozpoznawać skały i minerały z cech zewnętrznych.

Oryktografja, gr., opisanie skał i ciał kopalnych.

Oryktologja, gr., mineralogja.

Oryl, spławiający drzewo, flisak.

Orylka, Orylstwo, rzemiosło, zajęcie oryla, flisactwo, flis; pójść na orylkę = na robienie klepek, obróbkę bali, potrzeb statkowych a. okrętowych.

Orysmologja, gr., objaśnienie wyrazów technicznych właściwych jakiej nauce.

Orysować, Obrysować, oprowadzić kresą naokoło, narysować kontur czego, określić, ograniczyć.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Orzacha.png

Orzacha, Orzech ziemny, roślina z rodziny motylkowatych (fig.).

Orzecp. nied. Orzekać.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Orzech.png

Orzech, roślina z rodziny orzechowatych (fig.); owoc różnych gatunków roślin, odznaczający ś. twardą łupiną (o. włoski, o. laskowy = owoc leszczyny, o. kokosowy, o. turecki, o. amerykański); drzewo, drewno orzechowe; kolor orzechowy; gałeczki z ciasta pszennego, wypiekane na uczty; zrobić jak o. zgryzł = z wielką łatwością; trudny o. do zgryzienia = rzecz trudna do załatwienia, do przeprowadzenia; nie gryź z djabłem o-ów = nie igraj z niebezpieczeństwem; nie warte pustego o-a = nic nie warte.

Orzechowate rośliny = rodzina roślin dwuliściennych.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Orzechowiec.png

Orzechowiec, chrząszcz czteroczłonkowy z rodziny słonikowatych, słonikowiec orzechowy (fig.).

Orzechowy, odnoszący ś. do orzecha (drzewa a. owocu); zrobiony z drzewa orzechowego; mający kolor orzecha.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Orzechówka.png

Orzechówka, wódka, nalana na