Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/1001

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


się: 1 z 3 i 5, 2 z 4 i 6, a 7 z 8, stanca; ósemkowy format książki (8 kartek = 16 stronic).

Oktet, łć., utwór muzyczny, napisany na 8 różnych głosów lub 8 instrumentów.

Oktober, łć., październik.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Oktogon.png

Oktogon, gr., ośmiokąt, powierznia ograniczona ośmiu równemi bokami, mająca ośm kątów równych (fig.).

Oktogonalny, łć., ośmiokątny.

Oktrojować, fr., wydawać rozporządzenia, nadawać jakie prawa, przywileje, z racji wyższej władzy, z mocy monarszej.

Oktrojowany, fr., pozwolony, nadany przez panującego lub rząd.

Oktyljon, łć., liczba jedynka i po niej 27 zer; według numeracji niemieckiej: miljon w ósmej potędze czyli 1 z 48 zerami.

Okucie, dokonana czynność okuwania; części metalowe jakiegoś przedmiotu, wzmacniające całość a. części, obramowanie metalowe czego (o. drzwi, okna, pieca, skrzyni, bramy i t. p.); zawiasy, zasuwy, zamki i t. p.; okowy, kajdany.

Okućp. nied. Okuwać.

Okulałyp. Okulawiały.

Okular, łć., soczewka w lunecie, w mikroskopie i t. p., do której ś. oko przykłada; szkło oczne, objektyw.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Okularnik.png

Okularnik, gad jadowity, należący do rzędu wężów nierównołuskich (fig.); żart., ten, który robi okulary, optyk; człowiek, noszący okulary.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Okulary.png
M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Okulary 2.png

Okulary, łć., szkła szlifowane, zabarwione (konserwy), oprawione tak, że można je nakładać na oczy, w celu dokładniejszego widzenia przedmiotu, dla poprawienia wzroku lub dla jego ochrony (fig.); część uprzęży końskiej, zasłaniająca koniowi oczy z boku (fig.); wsadzić komu o. na nos = skłaniać kogo do poglądu na rzecz, na sprawę podług cudzego zapatrywania, oszukać go, okpić.

Okulawiały, Okulały, ten, który okulał, kulawy, chromy.

Okulawić, przez skaleczenie, wypadek uczynić kulawym.

Okulawieć, Okuleć, zostać kulawym, ochromieć.

Okulbaczyć, włożyć kulbakę, osiodłać.

Okulećp. Okulawieć.

Okulista, łć., lekarz chorób oczu.

Okulistyka, łć., część medycyny, zajmująca ś. leczeniem chorób ocznych.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Okulizacja.png

Okulizacja, łć., oczkowanie, sposób szczepienia drzew, polegający na odjęciu kawałka kory wraz z oczkiem (pączkiem) z drzewa szlachetnego i przeniesieniu go na dziczkę (fig.).

Okulizować, w ogrod., szczepić drzewa za pomocą nacięcia młodej kory i drzewka dzikiego i założenia w to miejsce oczka, wziętego z gałązki drzewa szlachetnego gatunku.

Okultacja, łć., zakrycie gwiazdy a. planety przez księżyc.

Okultysta, łć., zwolennik okultyzmu.

Okultystyczny, łć., rozważany w duchu okultyzmu.

Okultyzm, łć., ogólna nazwa zjawisk w naturze i życiu psychicznym (hypnoza, telepatja, jasnowidzenie), których nie można objaśnić przyczynami znanemi i działaniem znanych sił natury; nauka tajemnicza.