Strona:Kazimierz Wyka - Modernizm polski.djvu/330

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.

nie unika, ale też jej nie eksponuje, nadając części II tytuł Kult jednostki. (1890—1900).
Utrwalają również termin „Młoda Polska” jej likwidatorzy[1], jak Stanisław Brzozowski (jego Legenda Młodej Polski, 1910, pozostawia zresztą wiele wątpliwości, kogo autor do tego kierunku właściwie zalicza) czy Karol Irzykowski, który w jednym z artykułów (Dwie rewolucje, 1908) zanotował czyjeś zdanie, że z wybuchem rewolucji w 1905 roku „Młoda Polska przez jedną noc posiwiała”[2].
W kilka lat później, w roku 1911 w Szopce krakowskiej „Zielonego Balonika” kukiełka przedstawiająca Młodą Polskę żaliła się:

Latka płyną, już szósty krzyżyk zbliża się bez mała,
Ale nazwa mi jakoś szczęśliwie została.
Człowiek ma już wnuki pod wąsem, co wydają
Lamusy, panie, Hypcriony i Musaion;
Pomału nadchodzi już era
Epigonów... Tetmajera?... nie — Pietrzyckiego i Biedera,
A tymczasem z krytyków łaski
Jeszcze ciągle „młodości” mej biją oklaski[3].

Nową swą pracę o literaturze lat porewolucyjnych ogłosił Antoni Mazanowski jeszcze w roku 1914 pod tytułem Pogłosy Młodej Polski...[4] Już przedtem jednak w „Krytyce” powrócił stary, przed dwudziestu laty chętnie używany termin: najmłodsi, tak właśnie zatytułował Feldman cykl sylwetek, w którym znaleźli się Brzozowski, Nałkowska, Strug i Boy. Młoda Polska — przechodziła do historii literatury.


  1. Por. K. Wyka Syntezy i likwidacje Młodej Polski, „Twórczość”, 1960, nr 10.
  2. K. Irzykowski Czyn i słowo, Lwów 1913, s. 7; przypuszczenie, że „doba neoromantyzmu chyli się ku kresowi”, wypowiedział Feldman już w roku 1908 pod wrażeniem zgonu Wyspiańskiego i klęski rewolucji (Współczesna literatura polska. Wyd. V, Warszawa 1908, s. 604).
  3. Szopka krakowska „Zielonego Balonika”. Napisał Boy Taper, Kraków [1911], s. 44—47.
  4. A. Mazanowski Pogłosy Młodej Polski w dramacie, powieści i krytyce literackiej, „Przegląd Powszechny”, 1914, 1917.