— Pokaż język!
To było jeszcze ładniejsze! Usłuchałem go jednak i pokazałem. Przypatrzył mu się, pomacał, posunął koniec w jedną i drugą stronę i zauważył, kiwając głową:
— Niebezpieczne zwichnięcie!
— Ale niecałkowite!
— Cicho! Widzę to na języku! Od kiedy zwichnięta?
— Trzy godziny, najwyżej cztery.
— O to zanadto długo! Może łatwo nastąpić zakażenie krwi!
Omal nie roześmiałem mu się w oczy. Powściągnąłem się jednak i zdziwiłem się tylko, że określenie „zakażenie krwi“ znalazło już prawo obywatelstwa w języku tureckim.
— Ból? — pytał dalej.
— Można wytrzymać.
— Apetyt?
— Mocny i wszechstronny.
— Bardzo dobrze, bardzo dobrze! Przetrzyma się. Pokazać nogę!
Przykucnął. Ponieważ jednak nie było mu wygodnie, usiadł całkiem obok naczynia z wodą, ja zaś położyłem mu z zaufaniem na podołku nogę, ociekającą wodą.
Dotknął jej najpierw lekko, a potem silniej końcami palców, skinął głową i zapytał:
— Czy krzyczysz naw et przy małym bolu?
— Nie.
— Bardzo dobrze! Nastąpił jeden szybki chwyt, silne szarpnięcie i lekki chrzęst w stawie — potem lekarz łypnął na mnie okiem i zapytał:
— No, jak było?
— Bardzo przyjemnie.
— Więc jesteśmy gotowi.
— Całkiem?
— Nie. Jeszcze tylko obwiązać.
Strona:Karol May - Przez kraj Skipetarów.djvu/163
Ta strona została skorygowana.
— 151 —
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/Karol_May_-_Przez_kraj_Skipetar%C3%B3w.djvu/page163-1024px-Karol_May_-_Przez_kraj_Skipetar%C3%B3w.djvu.jpg)