Strona:Józef Ignacy Kraszewski - Dziadunio.djvu/308

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    — Bądź co bądź, zawołał, ja wrócę, ja powrócić muszę, ja będę twoim...
    — Nie, odparła Iza chmurnie, ta łza, to była pożegnalna łza marzeniom młodości i przywiązania... Dopiero dziś czuję całą przestrzeń jaka nas dzieli. Ty moim nie będziesz, ani ja twoją.
    — Co pani mówisz! chceszże mnie dobić, nie masz litości...
    — Mówię wieszczo... odpowiedziała mu Iza — uspokój się pan, ja nic nie zrywam, nic się nie zmienia, radabym wierzyć do końca i marzyć bez końca... ale widmo rzeczywistości stanęło przedemną jak owo... od którego król Francyi oszalał i mówi — Nie pójdziesz dalej... Jesteśmy dwie istoty z dwóch różnych stworzone pierwiastków, uczucie podniosło nas nad ziemię na chwilę, ale w obłokach żyć długo niepodobna... upadłam...
    Rozmowa szła tak czuła i groźna na przemiany w ganku, a radzca tymczasem napadał na Szymbora, że młodemu chłopcu dozwolili udać się w tak niebezpieczną igraszkę...
    Szymborowi równie trudno się było zrozumieć ze Stammem, jak Władziowi z jego córką.
    Władek dostawszy na pamiątkę rękawiczkę, tom jeden Schillera, którym przyrzekł piersi jak pukle-