Strona:Henryk Sienkiewicz-Potop (1888) t.4.djvu/234

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    potrzeba, aby panna Anna sama pojechała w tamte strony.

    — Dokąd? do pana Sapiehy?

    — Albo do panien Sapieżanek, aby tam była, aby instalacya pro forma mogła być uczyniona.

    Wojewoda zmyślił w tej chwili „instalacya pro forma”, słusznie mniemając, że księżna przyjmie tę fałszywą monetę za dobrą.

    Ona zaś pomyślała przez chwilę i rzekła:

    — Jakże jej tu teraz jechać, gdy Szwedzi po drodze?

    — Mam właśnie wiadomość, że z Lublina ustąpili. Cały kraj z tej strony Wisły wolny.

    — I któżby to Hankę do pana Sapiehy odprowadził?

    — Choćby ten sam Babinicz.

    — Z Tatarami? Bójże się Boga, panie bracie, tożto lud dziki i niesforny.

    — Ja się tam nie boję — wtrąciła, dygając Anusia.

    Lecz księżna Gryzelda zmiarkowała już, że pan brat przyszedł z jakimś gotowym planem, więc wyprawiła Anusię z pokoju, sama zaś poczęła spoglądać pytającym wzrokiem na pana starostę.

    On zaś rzekł, jakby do siebie samego:

    — Ordyńcy ci w proch się przed Babiniczem rozsypują. Wiesza ich za lada niesubordynacyą.

    — Nie mogę na taką ekspedycyą pozwolić — odpowiedziała księżna. — Dziewczyna jest zacna, ale bałamutna i łatwo w ludziach zapały budzi… Sam to wiesz najlepiej. Nigdybym jej nie powierzyła człeku młodemu i nieznanemu.